Abr 04 2010

greves de fome e fervenzas fijas-discontinuas

Published by under cousas de meu

Viva o século XXI, irmaus! Vivimos nun mundo raro, onde marchamos de vacacións e perdemos o cú por pendurar da rede as super-mega-foto-videos da nosa incríbel viaxe a ningunha parte. Iso si, que non nos pregunten se coñecemos alguén na viaxe ou se descubrimos algo interesante, non tal! Estabamos enleados de máis coa cámara para sentir nada.

Neste novo mundo, os presos morren despois de facer folga de fame por non teren internet na cela e todos alporizámonos moito e case case pintamos de volta as mans de branco. (Non, non, a xente que morre a milleiros en Iráq ou en México ou en África, esa dá igual, esa non sae na TV nin en El País nin en El Mundo, por esa non hai que facer nada). Pero é que o mundo do século XXI é o Mundo Libre. Temos tanta liberdade e tanta, tanta democracia que incluso as empresas que destrúen o noso patrimonio natural son boas con nós se nos portamos ben. Se somos guiadiños. Se non lles protestamos e non lles montamos rebumbio contra eles, ben que miran por nós. Mirade senón os de Ferroatlántica. Foderon o único río de Europa que desemboca en fervenza. Pero agora devólvennos a fervenza dúas hora ao día os domingos de verán, o primeiro de maio, ha!, o día de San Xoán, Venres Santo e Domingo de Resurrecção, opa ai!!! E alá lle imos todos e todas, até O Ézaro, e aparcamos civilizadamente e sacamos as nosas cámaras e camiñamos pola pasarela de madeira entre unha paisaxe de turbinas, tubaxes e cabos de alta tensión. Ábrennos a fervenza un tempiño e facemos cola urbanizadamente para sacar a foto co marco incomparábel da fervenza atrás. (Que máis dá que a pechen despois, non? Nós xa temos a foto colgada no feisbuque). Todos contentes. Todo o mundo sorrí. Apenas un vello rosmou algo, -e por riba falando galego, cando aquilo estaba cheo de turistas de fóra!!!-. O vello rosmón dixo: pois a min prestábame ben máis antes, cando había que vir choutando por entre as pedras e a auga caía seguido. Y es que aún te hay algunos que no te entienden la libertaz y el progreso.

2 responses so far

Nov 27 2008

Xente JIT

Published by under Cousas da vida

Para os que fomos ao Instituto aquí polo sur no tempo en que se estudaba latín e non economía, sentir falar de LIFO, FIFO, contas PeG ou método JIT é escoitar unha linguaxe estraña que non evoca as barras do fubolo, os bocatas de luras e os sifonazos da tasca de Manolo. Mais a mocidade da alborada do século XXI sabe ben que son esas cousas, cando menos o JIT. Non lles queda outra.  A maioría deles ou estudaron o bacharelato de ciencias sociais ou marcharon traballar para as factorías do clúster do automóbil galego, ben a Citroén, ben a calquera das filiais que medran vizosas a ambos os dous lados de Puxeiros. Mentres os estudantes devoraban libros e apuntamentos, os outros, o froito da educación obrigatoria até os 16 anos, os operarios máis formados, teoricamente, da nosa historia, coñeceron polo miúdo e dende o miolo as marabillas do método JIT. E gustaron del. Deu traballo arreo, permitiulles marchar da casa dos pais para unha que din que é deles pero que aínda non teñen paga, alcanzoulles para comprar coche e, como non están con 3 fillos aos 27 coma os proxenitores, aínda lles dá para vivir esquencendo o que son, obreiros do metal. Que obreiros, ho?? Iso son movidas de antes, do século XIX, a loita de clases, o capital, home!, o capital está aí… pero miranos a nós, tomando cubatas seguido no Areal sábado si, sábado tamén, somos obreiros, ou? Isto cambiou, chiño.

Si. Si. Mudou de vez.

Agora hai crise. Disque hai crise. O noso goberniño anuncia medidas, a metrópole que nos coloniza, -si, a que nos chega até o colon do moito que nos fode-, tamén. Hai que salvar as grandes empresas da CRISE. Normal, só hai que ollar o balanzo económico do primeiro semestre do 2007 e o do 2008 para entender a preocupante situación que atravesa a grande multinacional francesa que tivo a deferencia de vir aquí para nos dar choio, a nós, os desertores do arado e mais os seus fillos magnificamente formados e preparados. Velaquí o problema para os que non coñecemos o método JIT: podemos dar en pensar en que, botando contas, cos 733 millóns de € de ganancia de Citroén no primeiro semestre de 2008, se pagan, a 2 000 € brutos por mes, os soldos de 8 000 traballadores durante catro anos…ou os dos 900 eventuais da quenda de noite que non renovaron durante 35 anos.  E iso semella inxusto, que un feixe de ricos leve en seis meses o que mil familias nunha vida, pero nós non entendemos o método JIT. No método JIT, o método Xusto A Tempo, só hai na factoría as pezas que fan falla nese intre, non se almacena nada, todo está perfectamente medido para maximizar beneficios e todo o que sobre…á rúa! Pero, pero, as persoas tamén?? Ben, cando menos os eventuais…ao primeiro.

Porque o Xusto A Tempo non é o Prêt-à-porter e o glamour esfarélase coa primeira regulación de emprego que che colle por banda; entón decátaste de que che daban Zara dicindo que era Alta Costura mais que non deixarás de ser, como o teu pai, do Alcampo, ou como a túa nai, do aterrado os venres e de Vilanova de Cerveira os sábados. E por riba, non estudaches como teu irmán maior, que tamén lle deron ben polo cu pero polo menos sáenlle máis baratos os libros que a ti os sucesivos modelos de plei. Pensabas que non, que non eras coma eles e élo. Sómolo. Simplemente, xente JIT.

Comentarios desactivados en Xente JIT