Set 20 2009

Xesús de Nazaré. Capítulo 2

Published by under cousas de meu

A xente toda, -os comprantes, os paseantes, os ladróns-, arremuiñábase arredor do púlpito que o Suso improvisara, coma sempre, con dúas caixas de froita. Ademais estaban a gravar os da televisión. O discurso apenas se diferenciaba do pronunciado aquel venres de Aterrado había dúas ou tres semanas, malia os intentos do Suso de afondar nas súas teses por internet. Afortunadamente, todos os que detían o seu camiño cinco ou dez minutos diante del seguían a reparar moito máis na estrambótica indumentaria, – a coroa de loureiros, a bata de güatiné, os calzóns burdamente insinuados-, ca na prédica coa que o Suso pretendía cambiar o mundo. De feito se Suso nacer 50 anos atrás, non pasaría de ser o tolo dunha vila, unha extravagancia máis nun lugar afeito de máis a elas. Mais o Suso naceu na época das comunicacións e as liberdades. Agora todo sae no ecrá, así os nosos pobres cerebros son enganados coa proba definitiva de que efectivamente miraron algo que na lóxica imperfecta asumimos ao momento como único punto de vista. Xa tanto se ten dito sobre as semellanzas entre eses televisores pendurados no alto das nosas tabernas, colocados na cerna dos nosos salóns, chantados nas nosas mentes, cos púlpitos que durante séculos guiaron o rabaño que voltar sobre iso non tería sentido. Porén sinalar que de tanto pacermos herba o entendemento mingua si é axeitado e sorrir cos efectos colaterais tamén: tanto nos machucaren os miolos coas imaxes que crean unha realidade paralela que finalmente adaptámonos a iso, ás imaxes, e a mensaxe esvaécese no ruído de fondo ou entre a música descargada da rede. Por iso trunfou o Suso. A bata de güatiné, a estudada semiapertura e os bóxer de marca duplicaban a forza dos razonamentos a favor ou en contra do estraño personaxe que se subía enriba de dúas caixas de froita, ultimamente venres a venres, a dicir que era a nova reencarnación de Xesús Cristo na terra e que viña salvar a humanidade da terrible cólera de seu pai, desta vota modificada de plaga bíblica a mudanza climática. Os telexornais de varias cadeas estatais conectaban ao vivo cada día de feira co lugar onde veranea o sol e retransmitían a prédica do noso Suso. Axiña lle crearon un grupo de apoio en Facebook.

Comentarios desactivados en Xesús de Nazaré. Capítulo 2

Set 04 2009

Xesús de Nazaré. Capítulo 1

Published by under cousas de meu

O Suso era un ionki convencional, de nai abnegada e roubo nas boetas. Dos que fundían os cartos que sacaban na baixura picando vea debaixo dos patíns das zona vella. Pálido, de guedella longa e sucia, con ese ollar que semella poder ver os que os demais non miramos. E seguiría a ser un ionki máis se non fose porque o Gonzalo, o fotógrafo, lle cambiou involuntariamente a vida. Un día despois de quitar unhas fotos nos xulgados, mirouno fumando un chino nas escaleiras do colexio de Nazaré, xusto debaixo da pintada de NAZARÉ VOTA MARINO ABALO. Colleu a réflex e sacoulle unha foto. Xesús de Nazaré, titulou un bolseiro a reportaxe sobre o submundo da droga da vila. Así saíu na páxina 3 da edición local do decano: titular a cinco columnas e fotografía a tres. Claro que moito axudou na chegada do Suso ao star system da vila o feito de a responsable da edición, opusina confesa, estar de vacacións co home nunhas xornadas marianas no mosteiro de Meis.

Hai que dicir que o picador non se enterou do seu salto á fama até chegar á noitiña á casa, canso de rular a vila de arriba a abaixo na procura do barro. A nai tíñalle o xornal aberto derriba do hule da mesa da cociña e o sorriso na cara. Saes na prensa, meu neno! E disque es o Xesuscristo do século XXI ou algo así. Ese algo así viña a ser a tentativa do intrépido bolseiro por facer un artigo “actual”, -deberías tentar facer algo “televisivo” chegara a dicir a responsable opusina mentres ollaba sorrinte para o mozo e mascaba chicle- onde se preguntaba como sería o fillo do outro de estar entre nós, artiguiño que a nai entendeu como quixo e o Suso, afeito ás ideas de grandeza des que fumara o primeiro puro aos 13 anos, nin tan sequera leu, marabillado coa instántanea que o inmortalizara atrás da pinga baixo a pintada. O profeta dos ionkis parecía saído dun bairro obreiro de Belfast. Tamén é verdade que só aló e nesta abraiante vila pedra e choiva, barro e utopía poden convivir nun encadre sen perder a verosimilitude.

Bateu tan forte no Suso aquela fotografía que non respostou nunca máis ao hipocorístico e, malia ser doutra parroquia, pasou a dicir que era de Nazaré de sempre. Até fixo que a nai alugase un baixo nas casas baratas. E comezou predicar.

Sería contra o final de abril, nunha mañá de neboeiro que ás once xa era de sol machacón, e foi de certo un día de feira no Aterrado. O Suso, nós imos seguir chamándolle así, empoleirouse nunhas caixas de patacas e pementos de fóra e deu en berrar con voz estridente palabras de orde contra o consumismo desmesurado que zarrapicaba aquí a acolá con referencias apocalípticas á mudanza climática. A xente, a que saía co peixe da praza ou a que mercaba froita nos postos tamén os que simplemente paseaban ou roubaban carteiras, quedou pampa diante do espontáneo que se encaramara nas caixas. E por non mentir, hai que aclarar que o abraio da masa comprante-paseante-ladroa se debeu principalmente ao atuendo que escollera o Suso para aquela súa primeira prédica pública. A palidez e a pelamia sucia eran as de sempre pero o efecto total que conseguían, mesturadas coa bata de güatiné de cor crema que lle tomara emprestada á nai, os bóxer de marca que se albiscaban coquetamente na estudada semiapertura da bata e mais o tocado de follas de loureiro que coroaba o conxunto, era sinxelamente demoledor. Porén, desta volta o fotógrafo non puido contribuír, nin tan sequera involuntariamente como a primeira vez, a acrecentar a fama do Suso. E as fotos tirounas. Mais xa a responsable opusina da edición local volvera do seu retiro espiritual , -tamén o lacazán endémico que dicía ser seu home-, e non permitiu publicar aquela obscena imitación de Noso, -de Seu-, Señor. O intrépido bolseiro xa había dúas semanas que traballaba na batea. Afortunadamente, esta historia non acontece no escuro século XX senón nesta nova época das comunicacións e as liberdades, así que algún heroe anónimo gravou a perfomance profética do Suso no Aterrado e colgouna no youtube. Aos quince días xa andaban pola vila os primeiros equipos de televisión.


Comentarios desactivados en Xesús de Nazaré. Capítulo 1