Nov 02 2010

Andar ao mar

Published by under contos

No televisor Jorge Javier e a súa cohorte de princesas do pobo e pailanas principescas estrumaban as ondas hertzianas. Como cada noite. A nai durmiñaba no sofá, derreada do traballo. El escoitaba Fanfarlo no Spotify e só entre canción e canción collía algo do fío do lercherío televisivo.
(Humberto Janeiro) (Estás faltando a la verdad)(Demanda Judicial)
O pai dorme nalgún lugar do océano ao leste das Fackland, entre o 50 e o 52 sur.
Pasan catro horas.
No televisor a teletenda segue a luxar as ondas herztianas, facéndonos esquecer o mundo que había antes, cando as imaxes eran en blanco e negro e os televisores non tiñan mando. Como cada noite. A nai durmiñaba no sofá, nen sequera ceara. El escoitaba Rosendo no Spotify e só entre canción e canción apañaba algo do que berraban aquelas mulleres no televisor.
(Llama ahora)(5 000€)(El nombre de dos capitales)
O pai saltara do catre para facer a maniobra, o mar estaba bravo pero logo o aparello estivo en cuberta cheo de marujito.
El quitou os cascos e pensou en espertar a nai para iren durmir. Non sabería explicar o porqué, mais comezou a sentir que non lle gustaba o mundo en que vivía.

Comentarios desactivados en Andar ao mar

Mai 07 2010

apresentação

Hoxe fomos de apresentación. O amigo Héitor Mera presentou as dúas colectáneas de artigos de crítica literaria que vén de publicar, artigos que leva dez anos xa deitando aquí e acolá na prensa do país. Acompañado do profesor Costas e do sr Barcia, o editor, o compañeiro Mera permitiunos gozar das súas palabras mentres dabamos conta dun albariño e duns anacos de empanada.

Quedo cunha frase do Quique Costas: é imprescindíbel que un bo crítico literario diga o que pensa, o que REALMENTE pensa dun libro. É certo. Contrariamente ao que se ten defendido arreo dende certos sectores, é precisamente nun sistema literario coma o noso onde isto é verdadeiramente necesario.

Comentarios desactivados en apresentação

Dec 03 2009

palíndromo

Published by under poemas

Poema a Édebas, (2000)

A lúa anana na aula.

O sol ebrio ó oir veloso.

O mar nun ramo

salgado do nodo Daglas.

A nena atada á data, a nena.

O lume, Édebas, non sabe de émulo.

palindromo

Comentarios desactivados en palíndromo

Nov 30 2009

lecturas de mocidade

Published by under cousas de meu

Estou a ler a última novela de D. Ameixeiras, Dime algo sucio, e a verdade ando algo perdido entre bragas brasileiras e sexo oregoniano. Porén, voulle dar o creto que Tres segundos de memoria lle outorga a quen o escribe. Simplemente a definición xeracional exíxeo: a grea de post-fracasados debemos chegar cando menos á páxina 100.

Pero non quería falar diso, a verdade. O conto é que o compañeiro R. chegou hoxe polo Viso e para alén de boas novas trouxo unha moi mala impresión da devandita obra. Non sei moi ben cómo nin por qué pasamos das árbores froiteiras ás pedras e dei en lembrar o Mecanoscrito da segunda orixe, unha lectura obrigatoria de finais dos 80 no meu instituto. Coñecín, -agora coa internet- o que non me aprenderan daquela no instituto, – bo seminario, mala profesora?-, e descubrín que Manuel de Pedrolo é catalán, independentista e republicano, que morreu xa vai para 20 anos, e que ten unha obra xigantesca que vou tentar descubrir.

Lembrei o Mecanoscrito e tamén A nosa cinza ou A sombra cazadora.

As primeiras obras que recordo ler en galego. Antes estiveran Verne ou Dumas ou Huxley, sempre en castelán, e despois viñeron Arraianos, O Evangelho segundo Jesus Cristo ou A conxura dos necios. Agora Valente. Porén, naqueles libros de instituto lembro as primeiras laparadas de algo que só agora, con 34! anos, dou comprendido. [ou non?] Esas ocasións en que a literatura ultrapasaba o limiar da imaxinación aventuresca  permitíronme enxergar, por vez primeira, o que realmente está máis alá, a pulsión agochada que só latexa para confirmar que a arte é arte.

One response so far

Nov 21 2009

bolboretas nocturnas

Published by under cousas de meu

Velaí estades. Hipnotizados polo fulgor das pantallas coma as avelaíñas pola luz dos fluorescentes das cociñas. Velaí estamos. Cansamos de mirar para a luz da fogueira e non lle atopar o sentido. Custábanos tanto traballo ter que imaxinar o que a luz nos dicía que demos en meterlle as nosas paranoias dentro. E ficamos pampos a fitar para ela. Como as avelaíñas.

tv-fire_01

One response so far

Out 06 2009

Microrrelato (II)

Published by under cousas de meu

Sentiu falar dos microrrelatos. Colleu o seu mellor conto e meteuno no microondas. Mentres a folla xiraba e se arriquichaba, unha curiosa sensación de pracer invadiuno.

funcionamento do forno microondas

Comentarios desactivados en Microrrelato (II)

Abr 08 2009

Tempos de frío, resaca e crise (II)

Published by under cousas de meu

Matruska (setembro do 2003)

Por amolar ou por, -podería ser-, afán de protagonismo, o día amencerá solleiro, xustificando para gozo de catro vellas a existencia dun veraniño adicado a non-sei-qué santo que os pregoeiros mintireiros dos telexornais se encargarían de afianzar no máis fondo dos miolos dos seus enganchados teleadmiradores. Para quieto, rapás! Que van da-lo parte. Non era isto, aínda que ben o podería ser: o devastador efecto dos medios de comunicación e da igrexa no acervo cultural do pobo, o problema que trataban os dous profesores namentres dixerían a ritmo de paseo, entre os bidueiros da Cidade Universitaria, os hidratos de carbono e mais as proteínas que despois dunha chea de manipulacións químico-xenéticas viñan de traspasar a alfándega dos seus beizos nun dos novos, noviños do trinque, establecementos de xantar-lixo que a sempre sabia e culta Universidade viña de inaugurar nas Lagoas. Atrás sempre, silente, orixinal e fero, o Galiñeiro.

O descubremento é extraordinario. Máis revolucionario ca as aportacións de Einstein á ciencia. Máis global, atreveríame a dicir. E mentres falaba, un dos profesores acenaba seguido. De feito, Einstein aprendeunos a debullar o mundo microscópico, as súas leis. Tan só deixou claras as nosas limitacións para entender certas cousas, cousas que non podemos imaxinar no noso mundiño de metros e gramos.

Eu dígoche que o que el afirmou cara abaixo tamén acontece cara arriba. O noso universo non é máis ca un átomo nalgún corpo de dimensións meirandes, e coma el haberá centos deles. Ou se o preferes, un planetiña que xira ao redor dalgunha estrela xigantesca, ou un electrón seguindo a un núcleo. Todo depende da perspectiva con que o mires. Atrévome a dicirche… e dixo e tamén agarrou ao outro profesor por un dos brazos, feo costume que herdara do seu pai, adestrador das categorías inferiores do Alondras. Os dous detiveron a andaina, baixo un bidueiro. Atrás permanecía, falsamente maino, o Galiñeiro. Dígoche que os átomos que levamos dentro de nós non son máis ca universos diminutos, onde hai estrelas e planetas e cometas e todo o que ti queiras… entendes? Todo ten que ver coas nosas dimensións, pero non podemos eivar o noso cerebro nos estreitos límites do que el mesmo é quen de mensurar. Se sabemos que tan só podemos percibir cos ollos un anaquiño do espectro, por que pensar que o noso cerebro non ten esa limitación?

O outro profesor ollou pró mar.

Como unha matruska? Preguntou.

 

Comentarios desactivados en Tempos de frío, resaca e crise (II)