Mai 07 2010

apresentação

Hoxe fomos de apresentación. O amigo Héitor Mera presentou as dúas colectáneas de artigos de crítica literaria que vén de publicar, artigos que leva dez anos xa deitando aquí e acolá na prensa do país. Acompañado do profesor Costas e do sr Barcia, o editor, o compañeiro Mera permitiunos gozar das súas palabras mentres dabamos conta dun albariño e duns anacos de empanada.

Quedo cunha frase do Quique Costas: é imprescindíbel que un bo crítico literario diga o que pensa, o que REALMENTE pensa dun libro. É certo. Contrariamente ao que se ten defendido arreo dende certos sectores, é precisamente nun sistema literario coma o noso onde isto é verdadeiramente necesario.

Comentarios desactivados en apresentação

Abr 30 2010

STOP ACCIDENTES!

Published by under cousas de meu

A construción dunha vía de “alta capacidade” polos montes do Morrazo, desouvindo as reclamacións veciñais, foi un pasiño máis nesa política do cemento, o coche privado e a especulación urbanística que vén devorando a costa galega, -e medio planeta-, nos últimos anos. Había alternativas, que apostaban polo transporte colectivo, por facer circunvalacións en Cangas e Moaña, até se falou dun ferry, pero o capitalismo é o que ten: sempre se fai o que el quer. O Corredor construíse e agora, cinco anos despois, en seis meses, levamos seis falecidos e varios feridos, algúns deles arestora moi graves. Sen esquencer quen foron os responsables de que esa vía fose construída, agora cómpre atoparmos solución ao grave problema que supón a sinistralidade no Corredor.

É indiscutible que as vías “rápidas”, mal chamadas así, son perigosas, moito máis ca as que teñen calzadas separadas. Pero tamén hai que dicir que o trazado do corredor do Morrazo non presenta, nin de lonxe, a perigosidade que tiñan o do Barbanza e especialmente o do Salnés. De feito, nos primeiros 5 anos houbo moitas menos mortes que agora en 6 meses. Por que? Hai unha serie de factores clave. Por unha banda, a percepción social que xerou a vía nos/as condutores/as da comarca nun primeiro momento levou a que unha porcentaxe maioritaria de usuarios da vía cometesen dúas infraccións arreo: velocidade excesiva e distancia de separación frontal insuficiente. Un cóctel molotov que só precisaba dunha chispa para estoupar. No referente á primeira, era doado escoitar, no primeiro ano despois da apertura da vía, os comentarios de que “o trazado permitía ir rápido” ou “cando non hai tráfico podes ir a 120 tranquilamente”, etc. No tocante á segunda, o mesmo comportamento que provoca as colisións multiples por alcance na AP-9 aparece no caso das vías de dobre sentido cando a velocidade pasa dos 60-70 km/h. É un feito: gardamos a mesma distancia de seguridade co de diante pola PO-550 a 50 Km/h que no corredor a 100 km/h ou na autoestrada a 120 Km/h.

O cóctel explosivo permaneceu latente por varios anos. 4 ou 5 accidentes graves e 2 mortos eran, por duro que pareza, un balanzo relativamente bo de compararmos o corredor con outras vías. Non esquezamos que vivimos nun país onde morreron no ano 2003 nas estradas 450 persoas, case 3 persoas cada dous días. Porén, nos últimos meses unha serie de incidentes, -seguindo as teses de Heinrich-, viñan augurando a desgraza. Abrollaban timidamente na percepción social: acarón dos comentarios polo abondoso tránsito que había a certas horas ou en certas épocas, aparecían as historias de volantazos para esquivar a un, dos adiantamentos sufridos que nos levaban á beiravía, etc. Pero non tiveron o eco nos medios nin o apoio de partido político ou colectivo ningún como para chegar a callar de vez na sociedade e facer que se tomasen medidas encamiñadas a modificar condutas e mellorar a seguridade da vía. Só faltaba a chispa. E foi o tempo. A ampla porcentaxe de condutores/as que decote circulan a 100-120 Km/h polo corredor, a 20-30 m do vehículo que os precede, comezan a estar excesivamente familiarizados cun trazado que percorreron xa entre 2 000 e 3 000 veces nestes 5 anos. O nivel de alerta diminúe perigosamente e aparecen despistes, distraccións, adormecementos.

A traxedia está servida. Nunha estrada cunha densidade de circulación alta, o baixo nivel de alerta, a rutina e a condución automática por unha estrada moi coñecida provocan as invasións do carril contrario. O exceso de velocidade e a pouca distancia de seguridade fan o resto. É significativo ao respecto que en varios dos accidentes hai un primeiro vehículo que consegue esquivar o que invade o carril contrario e é o que circula atrás dese primeiro o que finalmente colisiona frontalmente co que invadiu o carril. Por riba, pola vía circula un grupo de condutores, moi minoritario, que conduce de xeito moi perigoso, que tamén achega a súa fatal influencia nalgún dos accidentes.

Que facermos logo? A opción máis drástica, pero tamén a máis segura sería o peche temporal da vía para a colocación dunha mediana que separe os 2 sentidos, de sinais que limiten a velocidade a 90 en toda a vía e dalgún dispositivo, como as marcas viais que empregan nas estradas portuguesas, que nos informen da distancia de seguridade axeitada. A masificación da estrada PO-550 que traería esta medida debería ser amortecida co traballo conxunto das policías locais de Cangas e especialmente Moaña para controlar a fluidez e seguridade nesta vía, ademais de acompañada dunha campaña de apoio ao transporte colectivo, -por exemplo, algo semellante á antiga tarxeta da peaxe gratuíta pero no transporte marítimo-, e doutra medidas, como a creación dunha web ben promocionada de “coche compartido” para retirar vehículos da vía. Antes de executar estas obras debe estudarse a existencia deste tipo de vías noutros lugares, a DGT ten información ao respecto, senón é posible tamén solicitar a colaboración do Institut de Tránsit da Universitat de Valéncia, para saber da súa eficacia. Evidentemente, se se entende que é conveniente facer esas melloras, debe esixirse á empresa construtora a máxima celeridade. E mentres se estuda e se licita a obra, non hai outra que esixirlle aos responsables da Garda Civil que deixen de empregar este corpo como forza de choque ao servizo do capital ou como meros recadadores de multas para que se dediquen a patrullar, a incrementar a súa presenza na vía, pois está comprobado que deste xeito se consegue elevar o nivel de alerta dos condutores e condutoras e un maior cumprimento das normas. Obviamente, isto non vai beneficiar as grandes empresas que devecen polo caramelo da construción dunha autovía, que lles reportaría grandes beneficios pero que, ademais de tardar varios anos en comezar a ser construída, suporía un prexuízo maior polo tempo que tería que ser usada a PO-550. Sendo optimistas, un par de anos para que comecen a construción e un ano e medio coa vía parcialmente cortada. E iso sen falar do caos en que unha autovía sumiría a rede de estradas locais, especialmente nas parroquias do Hío e Aldán, durante a época estival. Xa miraremos quen triunfa desta volta: os intereses das grandes empresas ou a seguridade viaria.

Comentarios desactivados en STOP ACCIDENTES!

Feb 28 2010

pagáns na galerna

Published by under cousas de meu

O próximo vai co Premiere…abur movie maker!

One response so far

Feb 08 2010

ondas do mar de vigo…

Published by under Cousas da vida

Vimos de saber da paralización do derrubo da nave de cableiros, -para construír a sr. Porro unha fonte cibernética-, ordenada polo alcalde de Vigo. Seica a obra non ten licenza municipal. O perenne sorriso da ex-alcaldesa marchou por un segundo da súa face. Falemos, dixo. Mais lembrou que ao seu entender a obra non precisa licenza municipal pois son traballos “vinculados a la propia actividad del puerto”.  Ben.

Non se me ocorre dubidar de que indubidabelmente unha fonte cibernética está moi vinculada á actividade do porto de Vigo, nin tampouco dei en cuestionar cómo é, que con máis de 30 000 parados na cidade, os seus representantes pelexan por fontes. Cousa deles e cousa nosa que os votamos. A que si resulta curiosa é a comparanza entre o que acontece a unha e outra banda da ría cando o Porto de Vigo se enfronta cun concello. A alcaldesa de Cangas dixo, unha e outra vez, nos medios que o concello non podía deter as obras en Massó. Acusou o grupo municipal de ACE de pedir algo “imposíbel”, a paralización, e de atacala deliberadamente no canto de se dirixir á verdadeira culpábel, a sra. Porro. Fantaseou, como o voceiro municipal sr. Álvarez, sobre escuros acordos ACE-PP, (esquecendo que a última vez que se atoparon os seus líderes fóra dun pleno foi nos xulgados), e pola vila a maquinaria bloqueira tentou espallar a idea de que Abalo metera abordo a todo o mundo.  E agora resulta que… na outra banda da ría, un concello si paraliza unha obra e que a presidenta do porto si que  quer falar cun concelleiro de urbanismo para chegar a un acordo. E iso que o de Massó non está vinculado á actividade propia do Porto e a fonte, disque, si. Reparade na gravidade do asunto: o Porto en Vigo pide entrevistarse co concelleiro de urbanismo, porque o alcalde manda paralizar; en Cangas, o concelleiro de urbanismo ten que meterse diante das máquinas e da Garda Civil, porque a alcaldesa non manda paralizar. En Vigo os concelleiros din que “No se puede hacer caso omiso de una resolución de la autoridad, en este caso de la Administración local”; en Cangas, son arrestadas pola Garda Civil porque a máxima responsábel da Administración local se enrocou nun envurullo de sinais  e indecisións. E isto, entendo, só ten dúas explicacións, ou ben a alcaldesa non se entera, o que é grave, ou ben non se quere enterar, o que aínda sería peor. Afortunadamente, a paralización de Vigo, -polo motivo que for-, pode ter efectos colaterais moi curiosos…en Massó tampouco se vai mover unha pedra. Ou Marina Atlántica vai tentar retomar o traballo cos camiños pechados e os entullos da nave de cableiros de fondo?

Comentarios desactivados en ondas do mar de vigo…

Xan 31 2010

O Faro no Morrazo

Published by under Cousas da vida

Nacín en Vigo. Para ben ou para mal, levo 30 anos, 30 xa!, lendo o Faro. Dende que era un cativiño. Nunca época en que internet era unha ilusión e chegar á miña aldea levaba 7 horas, eu percibía como algo excepcional que todas as novas do mundo chegasen até Chapela, -as instalacións que visitara abraiado nunha viaxe escolar-, e saísen publicadas naquelas follas xigantescas, que arrecendían diferente ca os libros e falaban tamén de cousas distintas. Pero o tempo pasa.

Agora, até escribo de cando en vez no xornal que lles dá nome aos xornais no sur do país. Xa non me abraia que a información voe dunha banda a outra do mundo en segundos, pero segue a haber cousas que me deixan pampo. Noutronte, venres 29, rachou o pacto de goberno de Cangas. ACE, a coalición de esquerdas coa que me presentei as eleccións, deixa as súas concellarías polo reitarado incumprimento do pacto e os continuos desplantes e inxerencias dos seus socios de goberno. Non quero entrar en se fixo ben ou non. Se ten parte da culpa do problema ou a ten toda. Entendo que a responsabilidade é de outros, persoalmente, pero non é aí onde quero chegar. O que me deixou parvo foi o tratamento outorgado á información pola delegación no Morrazo do xornal, dirixida pola señora Cristina G. eficazmente secundada polo seu home, o señor J.Calvo.

Corto e colo extractos da información facilitada no xornal. Non son artigos de opinión, como podedes comprobar nas ligazóns, son noticias. Tendeciosamente redactadas, pero noticias. E lamentabelmente, isto semella que só vai ser o comezo.

Das novas que tratan a ruptura do pacto, déixovos entrecomiñados algunhas das frases que os redactores da noticia intercalan: “Xosé Manuel Pazos, ya ex edil de Cultura, que se doctoró ayer en arte dramático”; “Fue este público, a modo de coro griego, el que gritó a la conclusión: “¡Clara dimisión, Clara dimisión…!”; “No obstante, y para que no faltara ese gusto que tienen algunos directores por dejar abierto el guión, Pazos dijo que”; “Evidentemente, Pazos tenía lo que buscaba: aplausos al final de su comunicado, que coincidía, por cierto, una semana después de que se sumara con entusiasmo a la reinauguración de la Casa de Cultura de Cangas”; “el líder de ACE, Mariano Abalo, que después se quedó como apuntador detrás de Pazos”; “El tripartito de Cangas era una matrimonio de conveniencia. El BNG y ACE se habían enfrentado duramente ya en la noche de pegada de carteles electorales. Pero sólo con sus tres concejales era posible sacar de la Alcaldía al popular José Enrique Sotelo”. E podería seguir. Nin unha mínima referencia ao pacto de goberno nin á posición da confraría nin a que nunha vila de 25 000 habitantes, saíron á rúa 7 000 persoas a protestar contra o pelotazo de Massó.

E a cousa non queda aí. Noutra nova do xornal, referente ao plan E, déixannos esta pérola, falando da non asistencia de ACE a unha reunión: “por eso también no le preocupó demasiado al concejal de Cultura, Xosé Manuel Pazos, que no hubiera este año Festival de Comparsas.” E como remate da nova, despois de debullar os investimentos do plan E na vila …. (redobre de tambor) “El Plan E tuvo también mucho que ver en los plazos de rotura del tripartito. ACE, sobre todo, su concejal de Cultura, Xosé Manuel Pazos, esperó a que las obras en la que él tenia protagonismo fueran inauguradas. Ahora no tenía ninguna.”

http://www.farodevigo.es/portada-o-morrazo/2010/01/30/ace-abandona-tripartito-acatar-papel-socio-sumiso-e-mudo-bng/407359.html

http://www.farodevigo.es/portada-o-morrazo/2010/01/30/ruptura-cansina-anunciada/407358.html

http://www.farodevigo.es/portada-o-morrazo/2010/01/30/plan-e-cierra-obras-cementerio-plaza-abastos-gatanal/407282.html

Desgrazadamente, teremos que seguir informando.

Comentarios desactivados en O Faro no Morrazo