Abr 20 2010

A Esmorga 5.0

Published by under Sen clasificar

Artigo publicado no Faro da Cultura o pasado xoves. Homenaxe dos ourensáns a EBA.

O ano pasado cumpríronse 50 anos da primeira edición, en Buenos Aires, d’A Esmorga, obra imprescindíbel na literatura galega, verdadeiro elo entre a produción literaria do primeiro terzo do século XX e a da fin do milenio. Fortemente innovadora, -na temática, na súa estrutura-, a obra de Blanco Amor acadou con merecemento a categoría de clásico das nosas letras. E dende logo, Ourense, o transunto real da Auria que teceu con mestría Blanco Amor, tiña que ser a cerna das celebracións que se organizasen arredor do aniversario da novela.

Dentro das moitas actividades que se desenvolveron na cidade das Burgas dende o mes de setembro do ano pasado até hai apenas unhas semanas, destaca a publicación no mes de xaneiro deste ano de EBA 5.0, (Difusora de letras, artes e ideas, 2010), un interesante ollada ao universo de Eduardo Blanco Amor que pretende darlle un pulo ao coñecemento da obra deste escritor, -nomeadamente entre a xente nova-, a partir da súa revisión dende múltiples linguaxes artísticas, revisitación ou actualización realizada por un grupo moi numeroso de novas e novos creadores, a maioría deles sen relación ningunha co que comunmente entendemos por literatura. Deste xeito, a banda deseñada, a música, os títeres, a fotografía ou os xogos de mesa interrelacionan coa obra de Blanco Amor en xeral e co’A Esmorga en particular para rematar por nos apresentar un produto polifacético, sorprendente e que probabelmente marque un dos vieiros a explorar polas editoriais galegas no seu intento de adaptación á nova realidade, aos novos formatos que xa enxergamos e que nun espazo de tempo non moi dilatado mudarán de vez o xeito de nos achegarmos á literatura.

No apartado musical, EBA 5.0 apresenta a impresión que o universo do escritor ourensán suscita en doce formacións musicais da súa cidade. Se ben é certo que quedan fóra algunhas bandas, tamén é innegábel que a escolma musical realizada recolle un abano amplo e plural da música que se fai en Ourense. Dende a Banda Municipal ou a Capela Madrigalista, da que o CD inclúe a peza composta para a representación d’A Esmorga no 1996 por Sarabela Teatro, pasando pola Aula de Música Tradicional Gomes Mouro ou María do Ceo, até as formacións máis novas, como O Sonoro Maxín. E precisamente, son algunhas das bandas encadrables nesta nova música galega latexante, -aínda tamén latente-, as que protagonizan as olladas máis interesantes da obra de Blanco Amor. Mentres o resto de formacións xogan co universo creado arredor da produción literaria do escritor ourensán, pásano pola súa peneira particular, xa sexa tradicional, clásica ou jazzística, e son quen de mesturar a atmosfera de Auria co fado ou os ritmos afrobrasileiros, bandas como Guezos ou Ourensóns decídense a ir directamente á novela homenaxeada para zugarlle a esencia e transformala en canción. Algo que tamén acontece en certa medida na achega feita dende a banda deseñada e no xogo de mesa creado a partir da Esmorga. En realidade, non é especialmente novedoso que un grupo musical do noso país procure na literatura inspiración para as súas cancións, xa as Voces Ceibes cantaron a poesía de noso, o movemento bravú ensarillou a Cabanillas co ska ou ultimamente Dios Ke Te Crew uniu Celso Emilio co hip-hop. Porén, as dúas primeiras cancións do CD que fai parte de EBA 5.0 , Romance Novo d’A Esmorga, da Banda Ourensóns e A Esmorga, dos Guezos, tentan resumir por vez primeira en apenas catro minutos de funk ou rumba toda unha novela. E fano ben.

Para alén da música, EBA 5.0 tamén ten unha parte audiovisual, un DVD que nos trae a representación dunha obra, O horroroso crime do sacristán, inspirada nas Farsas para títeres de Blanco Amor, protagonizada pola compañía Viravolta. Mais EBA 5.0 é, -tamén-, un libro, no que teñen cabida o cómic Noite de sombras, de C.R. Ramos, guionista, e J. Eizaguirre, ilustrador, o xogo de mesa devandito, realizado polo Grupo de Xogos de Rol da casa da Xuventude de Ourense, e varios ensaios que versan sobre o Blanco Amor fotógrafo, a importancia do escritor na publicación, tamén hai 50 anos, das obras completas de Ramón Cabanillas e as mudanzas da cidade e dos tipos sociais d’A Esmorga nestes 50 anos transcorridos.

Comentarios desactivados en A Esmorga 5.0

Abr 18 2010

virus 2.0

Published by under Sen clasificar

Ás 00.15h do domingo 18 de abril de 2010, case 25 000 persoas votaran na web de Telecinco nunha enquisa que non é outra cousa que a enésima mutación do virus garzoniano que pulula hai unhas semanas polo estado. Grupos de apoio no Facebook, actores encerrados na Complutense en Madrid, xente a se manifestar diante da sede da Audiencia Nacional con faixas onde se pide “justicia universal”. E, a xeito de ramo, o programa de TV de maior audiencia na noite do sábado na Espanha, a debatir o asunto, co clásico formato dos dous bandos histriónicos en que dividen a sociedade, hidras tricefálicas, na versión estándar, que berran e se alporizan mentres o público aplaude amestrado e o presentador, -condutor chámanlle agora nunha físgoa de sinceridade-, dirixe, serio e contundente, o faladoiro. Daría para falar un bo pedazo a estrutura destes debates, -fomentados xa dende a escola-, igual ca a figura incorpórea da realización que se manifesta por boca do presentador co pinganillo exercendo de espírito santo, mais non ían por aí os tiros. A cousa vai dos virus 2.0. Isto é, do engadido da rede ao catálogo de armas que o capital emprega para aleiloar a poboación.

O capital, ou como lles queirades chamar aos que tentan gobernar as rédeas da entropía e de paso foderlles a vida a miles de millóns de persoas, sabe ben que a vertixe consustancial ao modelo de sociedade que impoñen propicia o comportamento de cadeliño pauloviano entre nós. E foméntano. Apreséntanos un historia verosímil, a do xuíz popular e controvertido acosado dende a extrema-dereita, -e dende a non tan extrema-, por querer remexer nas gabias do esquecemento. Os protagonistas poderían optar ao óscar: Garzón de heroe,  a falange nun curto pero intenso papel de malo parvón, que xa lle valeu eloxios cando o interpretou na manifa de galiza bífida en Compostela. Até Barrionuevo asoma o fuciño, nun cameo ben curioso. E nós, fieis seguidores da terceira lei de Newton, posicionámonos e mesmo facemos nosa a causa. Algúns botámonos a rúa. Pero as cousas non tiña porque ser necesariamente así.

A comezos de século, a internet modificou o status quo e fixo perigar este guión. Comezou a afastar unha porcentaxe cada vez maior de poboación das canles coas que o capital manipulaba a sociedade. Se a xente non miraba a TV, se non lía os xornais, fuxía da roda e, -velaquí o grande problema-, podía chegar a pararse a pensar. Seica o mesmo que o ancient terrible da barba branca pediu sen éxito unha vez na executiva do bloque. Será coincidencia. Mais, certamente sectores cada vez máis compridos da sociedade, nomeadamente a xente nova, encertaba a construción dunha outra realidade. Unha realidade onde a creatividade e o acceso libre á información substituían o consumo de contidos precociñados. Fronte á familia que olla en silencio para a TV, o rapaz que fedella no computador. Ao primeiro o capital non lle fixo moito caso, aparentemente, ao fenómeno. Pero a medida que esta nova realidade virtual comezaba a interactuar perigosamente coa sociedade, decidiu intervir. E as redes sociais déronlle a oportunidade definitiva de facelo. As redes opuxeron un novo modelo de páxina ao tradicional da web persoal ou blogue  que precisamente se caracterizaba pola súa incrible creatividade e polo limitado control sobre a información á que se accede, o que cortaba de vez a capacidade manipuladora. Pero o individuo que non consome, crea, e que ten acceso libre á información pasou a introducirse nunha rede que fai esmorecer o pulo creativo, como apuntan os apoloxetas da morte do blogue, e onde a información e o pensamento se dilúen entre videos de youtube e fotos de festas e viaxes. Terreo abonado para que de volta a vertixe goberne as nosas vidas e volvamos ao rego. E velaquí estamos de novo. Entrando a votar na web de Telecinco, uníndonos a grupos de apoio no Facebook, sen oco para a reflexión e a análise pausada que nos permitiría, por exemplo, comparar o trato recibido, agora, polo xuíz Garzón co que ten recibido cando criminalizou o independentismo basco ou cando andou polo mundo endiante facendo apostolado para o nóbel da paz. Mesmo, poderiamos chegar a reparar no paradoxo de que o sistema democrático en que vivimos permita xulgar unha persoa que quer autorizar a identificación dos corpos de 140 000 asasinados e non lle faga nada ao xuíz que pecha inxustamente un xornal. Pero non o facemos. O virus funciona.

Comentarios desactivados en virus 2.0

Abr 12 2010

Seguro Fogar Europeu

Published by under Cousas da vida

Chiquiabenesa é a terra dos indios Koa, unha das últimas tribos amazónicas que sobreviven en Venezuela. Encravada no interior da Amazonía, nunha zona montañosa, esta fermosa terra leva séculos habitada polos indios Koa, unha tribo de estraños costumes, que fala unha lingua,o chistuajo, que inclúe asubíos e chasquidos entre os seus fonemas. Iso si, non vos deixedes levar pola vosa visión eurocentrista, os indios Koa, -aínda que se autodenominen orgullosamente así-, non corren pola selva espidos coas lanzas molladas en curaré. Habitan vilas modernas e en moitos aspectos teñen o mellor nivel de vida de Venezuela. Tamén coidan con agarimo da súa lingua e da súa cultura ancestral. Mais isto semella non lle chistar moito ao presidente da república e ao seu goberno. Nunha escura manobra, un coñecido xuíz venezuelano, U. Meiro, en comandita co goberno chavista, ordeu o mes pasado o peche do xornal Chistuajo dipo periódigi, o único publicado integramente na lingua dos indios Koa. O goberno chavista vincúlao presuntamente coa guerrila separatista Koa Front e na acción conxunta, alén do peche do xornal, foron detidas unha ducia de persoas, entre elas o director do Dipo, -como é coñecido popularmente-, e un misioneiro que colaboraba decote no periódico. Diversas oenegués e organizacións como AI denunciaron episodios de tortura durante o período de incomunicación especial de 5 días existente na lei venezuelana e que realmente é un cobertor que esconde auténticas barbaridades que xa teñen rematado coa morte do detido en máis dunha ocasión.

Unha multitude de voces en todo o planeta, tanto da xudicatura coma da prensa, véñense erguendo nos últimos días contra o “caso Chistuajo”, despois de que os intentos de censura do goberno chavista non puidesen conter as protestas masivas e pacíficas dos indios Koa, que foron portada en varios medios internacionais. Afortunadamente, nós habitamos na Europa. No seguro fogar europeu, no noso Mundo Libre, os gobernos nin pechan xornais nin torturan os detidos. Mais, compañeiras e compañeiros!, non podemos deleitarnos na satisfacción. Cómpre axudarmos a quen padece a falta de liberdades, a aquel ao que lle arrebatan a máis elemental, a liberdade de expresión. Cómpre apoiarmos os indios Koa.

Comentarios desactivados en Seguro Fogar Europeu

Abr 04 2010

greves de fome e fervenzas fijas-discontinuas

Published by under cousas de meu

Viva o século XXI, irmaus! Vivimos nun mundo raro, onde marchamos de vacacións e perdemos o cú por pendurar da rede as super-mega-foto-videos da nosa incríbel viaxe a ningunha parte. Iso si, que non nos pregunten se coñecemos alguén na viaxe ou se descubrimos algo interesante, non tal! Estabamos enleados de máis coa cámara para sentir nada.

Neste novo mundo, os presos morren despois de facer folga de fame por non teren internet na cela e todos alporizámonos moito e case case pintamos de volta as mans de branco. (Non, non, a xente que morre a milleiros en Iráq ou en México ou en África, esa dá igual, esa non sae na TV nin en El País nin en El Mundo, por esa non hai que facer nada). Pero é que o mundo do século XXI é o Mundo Libre. Temos tanta liberdade e tanta, tanta democracia que incluso as empresas que destrúen o noso patrimonio natural son boas con nós se nos portamos ben. Se somos guiadiños. Se non lles protestamos e non lles montamos rebumbio contra eles, ben que miran por nós. Mirade senón os de Ferroatlántica. Foderon o único río de Europa que desemboca en fervenza. Pero agora devólvennos a fervenza dúas hora ao día os domingos de verán, o primeiro de maio, ha!, o día de San Xoán, Venres Santo e Domingo de Resurrecção, opa ai!!! E alá lle imos todos e todas, até O Ézaro, e aparcamos civilizadamente e sacamos as nosas cámaras e camiñamos pola pasarela de madeira entre unha paisaxe de turbinas, tubaxes e cabos de alta tensión. Ábrennos a fervenza un tempiño e facemos cola urbanizadamente para sacar a foto co marco incomparábel da fervenza atrás. (Que máis dá que a pechen despois, non? Nós xa temos a foto colgada no feisbuque). Todos contentes. Todo o mundo sorrí. Apenas un vello rosmou algo, -e por riba falando galego, cando aquilo estaba cheo de turistas de fóra!!!-. O vello rosmón dixo: pois a min prestábame ben máis antes, cando había que vir choutando por entre as pedras e a auga caía seguido. Y es que aún te hay algunos que no te entienden la libertaz y el progreso.

2 responses so far

Mar 19 2010

Play-Doc 2010

Published by under Cousas da vida

Hoxe fomos a Tui a Iola, o Varela, a Paula e mais eu. Gostamos do documental, Urxencias de Raymond Depardon. Igual voltamos sábado ou domingo.

Aquí vos queda o artigo do Faro da Cultura de hoxe sobre este VI Festival internacional de documentais, Play Doc. Animádevos a ir…

Onte á tardiña inaugurouse a sexta edición do pLay-dOC, o festival internacional de documentais que achega até Tui unha escolma dos mellores documentais que se teñen realizado ultimamente no mundo todo. Plenamente consolidado e convertido nunha cita cultural inexcusábel non só para a poboación da cidade fronteiriza senón para as e os cinéfilos do sur de Galiza e norte de Portugal, nesta sexta entrega volve abrir unha xanela por onde se coarán historias que non teñen oco na monotonamente abafante oferta de cinema de lecer que domea as salas de exhibicións.

31 películas serán proxectadas no teatro municipal tudense, repartidas entre a sección oficial e mais a sección informativa. Na primeira delas, subdivida á súa vez en tres alíneas: longametraxes, curtametraxes e documentais galegos, atopamos unha variada oferta que nos apresentará, -sen censura e/ou edulcoración-, a realidade descoñecida de moitos lugares, a que se atopa atrás dos estereotipos que tan machaconamente nos colocan nas pantallas. Deste xeito, as cinco longametraxes que concursan nesta edición vannos amosar a Serbia actual, as contradicións do proceso de urbanización na China, a vida dos derradeiros cowboys do Oeste americano, a situación dos traballadores na Rusia hoxe en día e a historia de dous médicos cubanos que queren abandonar a illa. Cinco realidades, cinco xeografías aparentemente coñecidas por nós, pero das que deseguro que teremos unha percepción diferente após de ollarmos estas longametraxes. Acarón das fitas de maior duración, outras cinco películas compoñen o apartado das curtametraxes. As historias de Lubos, fascinado polo mundo dos morcegos, de Abouk e Machiek, dúas crianzas sudanesas escravizadas polas milicias ou o inquedante relato dos abusos emocionais que sufriu Marina, son algunhas das historias que serán proxectadas. Para rematar coa sección oficial, catro documentais galegos realizados nos últimos meses conformarán a sección dedicada as películas de noso. Tanyaradzwa, de Alberte Pagán e a propia Tanyaradzwa, onde a protagonista nos relata a súa vida e opinións. Xunto a esta fita experimental teremos Días de reparto de Jorge Coira e Iker Elorrieta. Nela coñecemos a Felipe, condutor dunha furgoneta de reparto e único elo co mundo de moitas das persoas ás que fornece de todo tipo de produtos. A terceira película galega é Un mar de pedra, de Manu Paz e Xacobo Sanmartín, unha ollada ao proceso escultórico de Manolo Paz. E a cuarta fita nacional é Horizonte sin dueño, onde Nayra e Javier Sanz Fuentes plasman as reflexións do pintor lalinense Antón Lamazares sobre varios temas: a infancia, a aldea, a memoria, a morte,…

Para alén da sección oficial, o play-doc deste ano apresenta unha interesante sección informativa que nos descubrirá a obra do neoiorquino Jay Rosenblatt, do que poderemos ollar 10 obras, e do realizador francés Raymond Depardon, indispensábel de falarmos do cinema do real europeo, do que serán proxectadas 5 películas. Ademais das retrospectivas, a sección informativa achegarase á música, coa proxección dos documentais Luanda, a fábrica da música e RiP: A Remix Manifesto. Haberá espazo para a palabra, coa parolada arredor de La Blogothèque, na que participará o seu fundador. La Blogothèque.net é un interesante proxecto nado na rede das inquedanzas musicais de Christophe Abric, Chryde, que anda polas 11 000 visitas diarias e que lanzou un dos conceptos audiovisuais máis novedosos dos últimos tempos, os concerts à emporter, música para levar de balde na rede, onde os grupos ofrecen os seus directos nos lugares máis insospeitados: no corredor dunha casa, nun taxi, nun ascensor,…

En definitiva, esta sexta edición do festival internacional de documentais de Tui recunca nas liñas mestras que veñen marcando a súa traxectoria. Unha aposta decidida polo cinema do real, que vén contando cos mellores realizadores do xénero documental e que por riba conta cunha extraordinaria resposta por parte do público, con varios milleiros de entradas vendidas nas edicións anteriores. Dende onte até domingo, unha ollada a realidade que non debemos deixar nunca de ter presente.

Actividades paralelas

Mais a proposta cultural do play-doc, como vén sendo norma dende os seus comezos, vai máis alá do cinema e abranguerá outras disciplinas artísticas, con varias propostas ligadas ás proxeccións que estes días podemos ver en Tui. Así, haberá espazo para a música, con dous concertos, o de Batida, un combo angolano-portugués que actuará mañá venres á medianoite, e o de The Spinto Band, o sábado á mesma hora. A primeira das bandas acompaña a proxección do documental sobre a música angolana, e faino coa súa combinación prodixiosa da música tradicional angolana cos sons electrónicos e urbanos. The Spinto Band, estadounidenses, foron a primeira banda en gravar un concerts à emporter para La Blogothèque e achegarán até a cidade fronteiriza o seu son refrescante, pop indie facturado con mestría que, como no caso dos Batida, soará na sala Metropol. Tamén haberá dúas exposicións, de Antón Lamazares e Manolo Paz. Os dous artistas galegos, protagonistas de senllos documentais da sección oficial, expoñen parte da súa obra estes días en Tui. O pintor de Maceira, Lalín, apresenta varios dos seus cadros, onde indaga nos valores que a sociedade actual deixa a un lado. O escultor de Cambados expón unha serie de obras que representan o respeto pola terra, a abstracción e o poder do signo que caracteriza a súa creación artística. Tamén haberá un obradoiro, O retrato filmado #02, onde se dará continuidade á experiencia encetada o ano pasado na que 10 realizadores retrataron retallos da vida de 10 tudenses, para crear o filme colectivo Ida e volta. É posíbel ampliar información sobre todas as actividades deste festival no seu sitio web, www.playdoc.com.

Comentarios desactivados en Play-Doc 2010

Mar 16 2010

eX(de)CrETanDO (I)

Published by under cousas da lingua

Venres fun escoitar o sr. Anxo Lorenzo na universidade. Falou sobre o seu decreto do plurilingüismo. Falou moito. Dicir, dixo pouco pero ben claro. Dúas ideas:
a) Unha cousa son as súas aulas e outra a realidade.
b) As familias deben poder decidir.
O demais foron fogos de artificio.
Ao acabar marchamos onda o Xurxo tomarlle un café. Eu ía cunha estraña sensación no corpo. Paula e Rosalía falaban das incongruencias e das evasivas do profesor, tamén da carraxe do seu alumnado que se sentía traizoado. Á altura do aparcadoiro que hai entre o Miralles e o Cuvi Vello, un coche parou e unha parella preguntounos polo CACTI. Trinta anos, cunha crianza na cadeiriña atrás. Falaban un español con acento castelán, moi correcto. Por un intre, pensei en retrucar en español. Fíxeno en galego. De sotaque a tensión que nacera, -ou iso semelloume-, esvaece. O casal pasa ao galego, sorri e dá volta seguindo as indicacións. Quedamos parados, tal que maioría silenciosa.
Esa mesma noite fun de esmorga cuns amigos da mocidade. Volvín co sol alto prá casa e gastei os últimos folgos no típico estrambótico garito onde se acubillan drogaditos, preas e despistados na noite de Vigo. Nin lembro o nome, penso que era na rúa Uruguai. Tampouco importa. O caso é que despois de falar cun descendente dos Massó, dei en fumar un pito. Non tiña lume. Funlles pedir a dúas louras que parolaban animadas nuns tallos. Tedes lume? dixen. Fíxolles graza. Mentres prendía o cigarro cun outro que unha delas me deixara, sentía os risos e os árdelle o eixo!! Facíalles moita graza. En acendendo o pito, pregunteilles se tiñan algunha tara mental ou algo raro. Dei volta.
Ás nove da mañá, fumaba o derradeiro puro na popa da lancha. A ría daba medo de bonita. Na miña cabeza Anxo Lorenzo queimaba libros diante dunha multitude sorrinte e silenciosamente estomballada en sofás. De fondo, Evaristo cantaba a de …es un fascismo muy sútil!!!

One response so far

Mar 09 2010

Microqontos

Published by under cousas de meu

Un par de microqontos meus andan pola rede: O Atrezzista e No bar. O primeiro xorde dunha iniciativa do bulideiro sr Landesa, que argallou un certame de microqontos que está a descubrirnos textos moi bos. A cousa é sinxela: a partir dunha fotografía que che envía, tes que facer un microqonto. O segundo é un sucedido, no Carlete, bar de Vilariño, durante o mundial de fútbol 2002. Aparece en Slonek. Microtales in any language unha iniciativa de X. Frías Conde na que tiven a honra de colaborar.

One response so far

Mar 04 2010

Hendrix e Interpol no Faro da Cultura

Published by under cousas de meu

Copio e colo artigo que publiquei hoxe no Faro da Cultura.

Jimi Hendrix- Valleys of Neptune

Este ano cúmprense 40 anos do falecemento do que para moita xente é o mellor guitarrista de rock de todos os tempos, Jimi Hendrix, o rapaz que revolucionou o xénero con vintepoucos anos e apenas 3 discos de estudio editados en vida.  Así o considera por exemplo a revista Rolling Stone, que lle outorgou o primeiro posto na súa listaxe dos 100 mellores guitarristas da historia publicada no 2003. Listaxe na que tan só 3 persoas, -Joni Mitchel, Joan Jett e Ali Farka Touré-, non cumprían asemade as dúas condicións aparentemente imprescindibles para ser considerado un mestre da guitarra: ser un home e falar o inglés.

Para alén de listaxes, categorías ou clasificacións que pouco ou nada teñen que ver coa arte, -e a música vaino seguir sendo sempre, aínda que haxa quen teime en transformala en produto-, o que é innegábel é que o xenio creativo deste músico de Seattle reborda o rego estreito no que a industria musical xa a finais dos anos 60 quixo encauzalo. Paradoxalmente, o proceso creativo de Hendrix, afastado por completo de cuestións económicas ou temporais, permítelles agora aos preservadores do seu legado e á multinacional Sony Music tirar un novo disco do guitarrista zurdo, -o que fai o número 5 dos seus traballos de estudio póstumos-. O método aparentemente anárquico e profundamente meticuloso co que o artista encaraba o seu paso polos estudios de gravación deixou moreas de cancións inéditas, de versións de grupos da época, de reinterpretacións de temas propios, que na altura fixeron tolear produtores, managers e industria mais que hoxe en día son o celeiro onde atopan con facilidade o éxito seguro que lles ha reportar grandes beneficios.

Iso vai ser Valleys of Neptune, (2010, Sony Music). Sesenta minutos inéditos do guitarrista autodidacta e excéntrico. Do home que lle prantou lume a súa Fender Stratocaster no retorno triunfal aos EEUU para o Monterey Pop Music Festival, no ano 67. O que dous anos despois interpretou en Woodstock a versión máis polémica do himno dun país no que os horrores da guerra eran combatidos a golpes de psicodelia e love and peace. Aquel arrumbado, en definitiva, nun recanto do noso imaxinario a tamaño póster. Entre as alfaias que a industria fai viaxar no tempo até os nosos días atopamos dúas versións de éxitos da época: Bleeding Heart, do bluesman Elmore James, e Sunshine Of Your Love, dos Cream, acarón de varias interpretacións novedosas de temas do propio Hendrix como Stone Free, –que xa aparecera na cara B do single Hey Joe relanzado no ano 98-, ou Hear My Train A Comin’ e Lover Man, -presentes noutros discos póstumos-. Entre o material realmente inédito, encontramos apenas unha gravación da súa derradeira sesión coa banda que o levou ao estrelato, The Jimi Hendrix Experience, ou o que é o mesmo, o baterista Mitch Mitchell e mais o guitarrista Noel Redding tocando o baixo. O 14 de abril do 69 gravaron Ships passing through the night, un medio tempo que nunca antes se incluíra en ningún disco nin británico nin americano de Hendrix. Agás este tema, as que máis poderán sorprender o fan do guitarrista serán as versións “embrionarias” de dúas cancións, In From The Storm e Look Over Yonder, ás que Mitchell e Redding lles gravaron a base rítmica no 87 e que  aparecen agora publicadas como Crying blue rain e Mr Bad Luck.

Na rede, os blogueiros e os seareiros das webs de música estatais mostran nos seus comentarios ter o corazón dividido diante do lanzamento o vindeiro 8 de marzo deste novo disco. Hai críticas á pouca valentía dunha industria enrocada nunha visión curtoplacista e exclusivamente económica da música, que fai tirar unha e outra vez dos clásicos e apostar pouco polos músicos contemporáneos, pero a maioría agarda cando menos con curiosidade a saída. Para mercar o disco e/ou para poder gravalo dalgún xeito, coma sempre se fixo cos discos. Sería interesante saber que opinarían sobre a pirataría todos e todas as músicas que se converteron, como Hendrix, en mártires do rock para maior gloria da industria. Lamentabelmente só poderemos escoitar as opinións dos que recollen no seu nome os discos de platino.

Interpol

Afortunadamente, a calidade musical dos discos que se van publicar neste 2010 non vai chegar só dende os anos 60. No panorama rock internacional albíscanse varios traballos que achegarán boas sensacións e dende logo entre eles atópase o que será o cuarto traballo da banda neoiorquina Interpol, do que xa se falaba no 2009. Adiado o ano pasado pola estrea en solitario do vocalista da banda, Paul Blanks, que se presentou en solitario como Julian Plenti, semella que será entre marzo e abril cando o cuarteto estadounidense, -representantes do chamado post punk revival xunto a bandas como Franz Ferdinand ou The Strokes-, presente definitivamente un traballo no que din pretender volver ao son de Turn On the Bright Lights (2002, Matador), a súa estrea discográfica e un dos mellores discos de rock da década. A voz persoal de Paul Blanks, autor tamén das letras, coloca o ramo sobre a arquitectura traballada na guitarra de Daniel Kessler, o baixo de Carlos Dengler e a batería de Sam Fogarino, para revisitar musicalmente, -tamén na estética-, o traballo das bandas que naceron despois do trallazo punk dos 70, como The Cure. Despois da exitosa presentación viñeron Antics, (2004, Matador) e Our love to admire, (2007, Capital Records) dous bos traballos que, no entanto, non superaron a calidade do traballo de estrea. Voltar a armar agora un disco como aquel, con temas como Obstacle 1 ou PDA, semella complicado e a propias declaracións nese sentido non son bo síntoma mais, dende logo, facelo só está ao alcance dos que conseguiron soar como soaría Joy Division se tivesen escoitado aos Pixies. Nos próximos meses sairemos de dúbidas.

Comentarios desactivados en Hendrix e Interpol no Faro da Cultura

Mar 02 2010

Axis of evil (latin version)

O mainstream sacou o enésimo coello do chapeu para nos seguir a entreter os miolos, non se nos vaia ocorrer a nós unha solución para a crise. E despois do espectáculo mediático que montaron coa borrasca de sábado, ao que contribuímos con ledicia, chega a versión latina do eixo do mal. A ETA, as FARC e Venezuela…róncalle o carallo!

Non se distraian amigos, o inimigo móvese. E nós facémosllelo facilmente identificábel.

Dende logo os máis prexudicados son os da ETA;  após de colgar fotos no feisbuc coa camisola de La Roha agora métenos na versión latina do Axis of evil… despois de 2 000 anos resistindo ao invasor!!!! Farían ben en seguir o camiño do Muguruza, que é un visionario.

Comentarios desactivados en Axis of evil (latin version)

Feb 28 2010

pagáns na galerna

Published by under cousas de meu

O próximo vai co Premiere…abur movie maker!

One response so far

« Prev - Next »