Out 13 2011

25 anos do Galicia Caníbal

Published by at 21:48 under Cousas da vida

Ecoaban aínda os ecos da aldraxe e encetaban, -de volta-, os paus contra os traballadores do metal cando nun baixo do Calvario, compartido cuns rapazolos punkies que devecían por matar hippies nas Cíes, -ou eran Sías?-, comezaron a se xuntar para facer música Antón Reixa, Alberto Torrado, Javier Soto e Rubén Losada. Era o ano 1982 e eles deron en se chamar Os Resentidos.
Agora, 25 anos despois do seu inesquecible Galicia Caníbal e a piques de se cumprir 30 do nacemento do grupo, é tempo de lembrar a traxectoria dos fundadores do rock galego, nacidos arredor do poliédrico Reixa.
Antón Reixa, que formaba parte do colectivo poético Rompente dende os seus inicios no ano 1977, decidiu afastarse do mundo das letras, un mundo que deixara atrás a rebeldía dos primeiros tempos democráticos para encetar o proceso de aburguesamento esmorecente no que moitos consideran que aínda vive. O filólogo e profesor vigués atopou no fervedoiro musical dos primeiros oitenta na súa cidade un mundo en ebulición ao que se acabou unindo e case ao mesmo tempo que se ían armando os Siniestro Total, -amigos cos que compartiron local de ensaio, varios membros e EP de estrea, o mítico Surfin’ CCCP, (Grabaciones Accidentales, 1984)-, nacían Os Resentidos, facendo rock en galego. Hoxe, cando hai máis de 100 bandas en activo e consolidadas no país cantando na nosa lingua e tocando unha ampla variedade de estilos, isto pode non semellar novedoso, mais cómpre lembrar que na altura os únicos referentes aos que podían botar man eran os Goma-2 de Portonovo, auténticos precursores do Bravú a finais dos setenta. Ou iso, ou Andrés do Barro; alén do folc e tradicional, apenas había máis nada.
Porén, o propio Reixa ten confesado que o emprego do galego dotou a banda dunha identidade estética singular e dende logo non foi maior obstáculo para a súa difusión estatal, como testemuñan o éxito do seu grande hit Galicia Caníbal, máis coñecido polo retrouso de “Fai un sol de carallo” ou a elección do seu quinto disco, Jei, (Grabaciones Accidentales, 1990), pola revista musical Rockdelux como mellor disco de rock do ano en todo o estado.
Este traballo, considerado por moitos o mellor da súa traxectoria, está xa lonxe, -en canto á elaboración, non tanto na idiosincrasia-, dos seus primeiros traballos, Vigo, capital Lisboa, ( GASA/DRO, 1984) e Fai un sol de carallo, (GASA/DRO, 1986), herdeiros dun movemento punkie aínda esmorecente, sobre todo na periférica Galiza, que convertía todo virtuosismo en algo rexeitable. Malia todo, a pouca riqueza musical dos seus primeiros traballos, -por outra banda, común naqueles oitenta a moitísimos outros grupos galegos e estatais-, era suplida por unha arroiada de frescura, de boas letras, de capacidade de síntese e anovamento da identidade cultural de noso. Deixou dito o outro día Vituco Neira, nunha entrevista realizada ao Reixa por mor do 25 aniversario de Galicia Caníbal, -incluído no seu segundo disco e responsable en gran medida do seu salto á primeira liña musical-, que a letra desta canción xa se escribira moito antes da creación dos Resentidos. Sobrevoaba o subconsciente do noso pobo até que eles lle souberon dar xeito. Non se pode dicir mellor.

A súa andaina remata no 1994, aínda que no 1999 volveron actuar no espectáculo Galicia Beibe, e o seu derradeiro traballo foi o recompilatorio Made in Galicia 1982-1994, (Grabaciones Accidentales, 1994), saído pouco despois de Están Aquí, (Grabaciones Accidentales, 1993). Tras milleiros de discos vendidos e de centos de concertos, despois de facer o que lles petou e sen lle render contas a ninguén, Os Resentidos sepáranse. Deixaron sementado o que antes era un ermo, déronlle referentes propios á xeración bravú e remataron con absurdas discusión arredor da viabilidade do galego para o rock. Estarán sempre, en definitiva, na orixe do rock feito en galego. Agora, vintecinco anos despois de que Galicia Caníbal fose número un nas radios comerciais e de que o seu video-clip irreverente aparecese nas televisións, segue a ser tempo de nos manifestar rotundamente resentidos.

A preparar o disco homenaxe
Para festexar o trixésimo aniversario dos Resentidos, un feixe de grupos, -nomeadamente galegos-, como Das Kapital, Ataque Escampe, Vítor Coyote, Metralletas Lecheras, Ruxe Ruxe, Mercedes Peón, os rapeiros vigueses El Puto Coke, Aíd e Wöyza, Novedades Carminha, Siniestro Total e Fermín Muguruza, entre outros, están a entrar no estudio de gravación para darlles o seu selo persoal aos temas do mítico grupo vigués. Un proxecto que naceu das conversas entre os bulideiros Marcos Payno e Miguel Mosqueira, aos que logo se uniu Daniel Salgado, que pensaron, e pensan, que o repertorio dos Resentidos, sobre todo o que se esquece eclipsado polos temas máis coñecidos, pedía ser revisitado polas bandas galegas de hoxe. Precisamente para actualizalo mais tamén para reivindicar a importancia da súa obra na música galega contemporánea.
Case que sen os seus argallantes creadores se decataren o disco homenaxe foi tomando corpo e na altura xa os propios membros da extinta banda están a colaborar no proxecto, que sairá á venda probablemente entre abril e maio do vindeiro ano, cunha potente distribución e probablemente editado por DRO e Wagner, o que permitirá que o disco teña a repercusión que sen dúbida merece a banda viguesa.
O que xa é seguro é que a presentación oficial do traballo será en Ourense o 19 maio do vindeiro ano, nun concerto no que actuará a Fundación Resentidos ou o que é o mesmo, a maioría dos membros da formación orixinal do grupo máis algún outro compoñente dos que foron pasando polos Resentidos ao longo dos seus 12 anos de traxectoria.
Ficamos a agardar por máis novas deste interesante proxecto, que volverá pór de actualidade a música feita nunha época en que o idioma galego e a subversión aínda tiñan un oco no panorama musical estatal.

Artigo publicado no suplemento FdC do Faro de Vigo o xoves 13 de outubro de 2011.

Comentarios desactivados en 25 anos do Galicia Caníbal

Comments are closed at this time.