Abr 29 2011

Güintervan. Música feliz

Published by at 09:23 under Sen clasificar

Artigo publicado onte no Faro da Cultura.

O pasado 9 de abril, tivemos a sorte de asistir a apresentación en Vigo, no Xancarajazz, de Mundo loco, (Autoeditado, 2011), a nova proposta musical que promete facer tremer os alicerces musicais do planeta. Soutomaior e Vigo son, polo de agora, os únicos lugares onde se puido gozar ao vivo deste disco de estrea de Güintervan, a formación que se converteu nunha das revelacións dos festivais do verán de 2010, sorprendendo cun directo poderoso que non deixa ninguén indiferente. Despois da súa actuación no Festival de Pardiñas o pasado ano, -en Guitiriz, festa senlleira que xa vai pola súa triséximo segunda edición-, as olladas dos seareiros do folc galegos xiraron cara a unha proposta novedosa que tentaba fuxir do verniz céltico que recobre grande parte das propostas do xénero, tentando atopar na mestura da tradición galega coa música de raíz búlgara e con toques de canción lixeira italiana o elixir que lles permita engaiolar o público nos seus directos.
E nesas seguen estes catro músicos que, malia o novedoso da súa proposta, son en realidade experimentados instrumentistas curtidos noutras formacións con longa andaina na nosa música folc e tradicional. De feito, Roi Alexandre Van Güinter e o seu “irmán” Isaac Van Güinter son os alter egos de Roi Adrio e Isaac Millán, integrantes de Quempallou, e Harry van Güinter e Iván van Güinter, -os outros dous “irmáns” que compoñen a banda- son Harry Price e Iván Gulín, integrantes dos desaparecidos MacFeck. Das cinzas desta banda, na que tamén tocaba Isaac Millán, naceu de feito a Güintervan, co engadido extra da batería do percusionista de Sárdoma, Adrio, nun movemento que xa indicaba con claridade que as intencións da nova formación eran afastarse dos aires celtas para lle dar outro percorrido á súa música.
De feito, foi o labor de investigación do propio Price arredor da gaita búlgara, a gaida, e das melodías tradicionais interpretadas por bandas como Urs Karpatz, Taraf de Haïduks ou orquestras como a de Bretovitsa ou a de Rodopi o que forneceu os alicerces sobre os que se estrutura o disco de estrea da banda, no que das doce pezas, -máis da metade cantadas por Gulín-, dez son adaptacións de melodías tradicionais búlgaras. Nelas o violín de Price, ás veces tamén a gaita búlgara, levan o peso da canción, sobre unha base construída arredor do contrabaixo, a batería e as guitarras ao vivo, mais que no disco engade algún outro instrumento como o cello ou a viola tocados tamén polos propios “irmáns” van Güinter.
Ao feito xa inusual, cando menos nas bandas galegas, de ollarmos unha gaida, un cello e unha batería compartindo escenario hai que lle engadir o protagonismo que a percusión, ás veces tamén o contrabaixo, ten á hora de lle replicar ao violín, e tamén a presenza da sorprendente voz de Gulín, -con andaina metaleira e operística-, o que fai que o son dos Güintervan acabe tendo momentos nos que o jazz, a música italiana ou tamén a irlandesa aparezan con claridade envurulladas no folclore balcánico.
Máis dunha hora de música, -algúns dos temas pasan dos dez minutos-, que comeza con Palabras a voar, que xa nos apresenta todas as credenciais da banda e rematan con Ciao Gitanic, -impresionante intro de tres minutos entre a percusión de Roi e as cordas de Isaac na que despois se ensarillan violín e contrabaixo-. Entre elas, alfaias como as instrumentais Pravo Horo ou Sborechna, onde á contundente dozura do violín se van enfrontando o drum’n’bass das rúas norteamericanas primeiro e o cavaquinho despois.
Arrecendo ás músicas da rúa, “música feliz” din eles cando alguén lles pregunta que qué cousa é a que fan, convite á festa nos directos, despois das presentacións polas Rías Baixas comezaron xira por Francia e xa fecharon algunha data para o verán, como a do festival Terra Brava no Incio, do que promete ser sen dúbida un dos mellores grupos ao vivo nos festivais deste verán, pois sóbralle calidade musical e apresenta unha proposta orixinal que, a pouco que comece a rodar, vai sorprender.

Wisecräcker e Bnegão
Os días de vacacións que vimos de gozar por conta da tradición cristiá trouxeron unha arroiada de actuacións ao vivo na cidade de Vigo, naqueles locais nos que malia todo tipo de atrancos se segue a apostar pola música en directo como xeito de achegar a cultura á cidadanía. Alén das bandas que habitualmente soben aos escenarios da cidade olívica dentro do percorrido das súas xiras nacionais ou estatais, estes días de asueto permitiron a chegada doutras formacións non tan comúns nos nosos escenarios. Así, o pasado xoves a sala Mondo recibiu os alemáns Wisecräcker, un combo de sete músicos e unha impresionante furgoneta que chegou dende Hannover para actuar por segunda vez en Vigo. Viñan apresentar o seu cuarto traballo discográfico, The Pact, (Übersee Records, 2010), unha nova descarga de ska-punk adrenalínico que xa os levou a tocar este ano en Rusia, en Galiza e outras zonas do estado, así como en Alemaña e a República Checa. Música argallada baixo a máxima do “balla e difendi”, que pretende aunar festa e compromiso, como tentou explicar na súa actuación en Vigo o vocalista Álex Méndez. Entre os trallazos skatalíticos, destacaron curiosidades como a versión do “The final countdwon” de Europe ou unha orixinal reinterpretación do “¿Por qué te vas?” de Jeannette.
Tamén nestes días houbo oco para o hip-hop. Á actuación de Malandrómeda no pub Alma e á finalmente cancelada sesión de El Puto Coke na zona de Churruca, uníuselles a chegada, xa por terceira ou cuarta vez no país, do rapeiro brasileiro Bnegão. Á espera do seu segundo traballo cos Seletores de Frequencia, -banda na que se integrou após de deixar os lendarios Planet Hemp-, o Bnegão visitounos acompañado do DJ Negralha, picadiscos do grupo O Rappa e membro tamén do proxecto Electro-Samba.

Comentarios desactivados en Güintervan. Música feliz

Comments are closed at this time.