Nov 04 2010

Aló irmão + Outonalidades no Faro da Cultura

Published by at 17:12 under Cousas da vida

Marabilla musical do ano na Galiza, sen dúbida, o CD+DVD de Aló irmão de Narf e Manecas Costa. Aquí tedes, -tamén podedes ollalo na páxina do propio Faro da Cultura-, un novo artigo sobre a nosa música.

O camiño galego pola música africana

Se vostede decide ir este outono até Lisboa, malia as novas e irracionais portagens, poña atención e escoite o novo saúdo de moda entre a comunidade africana… Aló irmão, tudo bem? Atrás del agóchase a historia dun occidental accidental e dun home de Cacheu que se encontraron hai 3 anos nun camerín de Pontevedra. O Narife e o Manecas. Fran Pérez e Manecas Costa. Aló irmao.

Foi no Cantos da maré do 2007 onde prendeu a faísca entre estes dous guitarristas e foi un ano despois, o 13 de xuño do 2008 no Salón Teatro de Compostela, onde se apresentou este proxecto de irmandade galego-guineana que deron en chamar Aló Irmao. Agora, transcorridos dous intensos anos de presentacións ao vivo do seu espectáculo e percorridos escenarios galegos, portugueses, británicos ou brasileiros, apreséntase un interesante traballo discográfico en formato CD+DVD que recolle a gravación do concerto que os dous guitarristas ofreceron o 17 de xuño do 2009 no Teatro Principal da capital galega, coa colaboración do percusionista mozambicano Celso Mahuaie. Á venda na Galiza dende o pasado verán e en Portugal dende comezos do mes de outubro, Aló Irmao, (Falcatruada, 2010), está a se converter en todo un suceso no país veciño e na África lusófona. Número 1 no top ten da RDP África, -referente musical dos PALOP-, participacións en diversos programas de radio e televisión e unha popularidade inmensa entre a poboación de orixe africana de Lisboa. Eis o que acontece cando a música galega de calidade sabe atopar o seu espazo natural na lusofonía.

O disco consta de doce temas escritos “a catro mans”, interpretados apenas con guitarras, baixos e a percusión de Celso Mahuaie, ao que se une ás veces o propio Manecas coa tina, o tambor de auga de Guiné-Bissau. Mais a instrumentación cuasi espartana é exprimida até as súas derradeiras posibilidades por estes dous músicos habelenciosos, que son quen de xerar universos sonoros sorprendentes tanto unindo as súas guitarras, por exemplo no tema que dá nome ao traballo Aló irmao, coma artellando as melodías cunha base rítmica do baixo, -tocado por Manecas nalgúns temas, O tren…, e por Narf noutros, como Nha mame-, sobre a que a guitarra tocada polo outro parceiro vai trazando camiños que transcorren polos eidos da música negra, ben sexa polas sonoridades que nos chegan na actualidade dende o continente africano, ben sexa por aqueloutras que emprenderon viaxe cos escravos hai séculos e agora chamamos rock ou blues.

Así, riffs guitarreiros fúndense coa sonoridade única da tina cando toca inclinar a romana cara a Europa e duetos de guitarra ensarillan melodías cando o peso recae na África polirrítmica, pero en ningún momento renxe a mistura, nunca é forzada a conxunción e nisto teñen moito que ver calidade e sensibilidade, cualidades que rebordan neste traballo.

No tocante ás letras, o presente traballo discográfico apreséntase como un auténtico exemplo do multilingüismo que tanto desexan os nosos gobernantes para as nosas crianzas. Galego, criolu, -o crioulo de Guiné-Bissau-, portugués, inglés, Machopi,…, o abano de linguas que transitan polas doce cancións do disco é impresionante, e nelas exprésanse desexos, lembranzas da infancia, vivencias da emigración, letras compostas maioritariamente por Narf e Costa, aínda que a nota sobresaínte neste apartado vén da man dos textos de Sonia Sultuane, José Craveirinha e, sobre todo, Xelís de Toro que van aparecendo zarrapicados aquí e acolá no medio do océano de sensacións deste Aló irmao. Cómpre aquí sinalar unha das poucas eivas que se lle poden apuntar a este traballo, o feito de as partes cantadas polo Manecas Costa apareceren no libreto traducidas para o galego no canto de estaren no crioulo orixinal, o que fai que perdamos parte dos matices que poidan agochar.

No entanto estamos, non cabe dúbida, diante dun dos grandes discos galegos do 2010, -por orixinalidade, repercusión e calidade probablemente o mellor disco do ano-, unha segunda oportunidade de gozar co marabilloso espectáculo Aló irmao para aqueles afortunados que andaron espelidos e puideron ollalo ao vivo ou a perfecta maneira de descubrilo para quen non tivo esa sorte.

Tecendo novas pontes con Portugal

Hai anos que a música ultrapasou a literatura á hora de establecer conexións culturais coa lusofonía. Malia algunha iniciativa illada, o certo é que as letras galegas apenas interesan nin son coñecidas nos países de lingua portuguesa e os grandes escritores lusófonos chegan masivamente ao público galego através do castelán, nun paradoxo do que son responsables todas as persoas que teimudamente negan as potencialidades das nosas semellanzas culturais. Afortunadamente, o mundo da música non paga a portaxe de absurdos debates normativos nin se pecha en elites autocomplacientes, polo que é moito máis doado, xa que logo moito máis común, o intercambio. Podiamos ir até o propio Zeca ou lembrar os devanditos Cantos na maré, pero temos mostras abondas só con ollarmos para a produción musical galega máis recente. Así, e para alén da experiencia de Narf e Manecas, Carlos Núñez emprendeu camiño para o Brasil no seu último traballo, onde colaborou con outro Carlos, o Carlinhos Brown. Tamén Marful vén de levar o seu novo traballo até a Casa da Música do Porto, -primeira banda galega en facelo-, e un ano máis o ciclo OuTonalidades, o circuíto portugués de música ao vivo volve colaborar coa Rede Galega de Música ao vivo para argallar un trasvasamento que leva cinco bandas portuguesas a tocar na Galiza e cinco bandas galegas a tocar en Portugal durante todo o outono. Dakidarría, Pé de Boi, o Sonoro Maxín, Marcos Teira e PeldeNoz son os escollidos pola parte galega, unha boa mostra que abrangue o ska, a cumbia, o folc, músicos de longa traxectoria e bandas máis novas que levarán até os escenarios portugueses a música de aquén Miño.

Comentarios desactivados en Aló irmão + Outonalidades no Faro da Cultura

Comments are closed at this time.