Set 04 2009

Xesús de Nazaré. Capítulo 1

Published by at 22:49 under cousas de meu

O Suso era un ionki convencional, de nai abnegada e roubo nas boetas. Dos que fundían os cartos que sacaban na baixura picando vea debaixo dos patíns das zona vella. Pálido, de guedella longa e sucia, con ese ollar que semella poder ver os que os demais non miramos. E seguiría a ser un ionki máis se non fose porque o Gonzalo, o fotógrafo, lle cambiou involuntariamente a vida. Un día despois de quitar unhas fotos nos xulgados, mirouno fumando un chino nas escaleiras do colexio de Nazaré, xusto debaixo da pintada de NAZARÉ VOTA MARINO ABALO. Colleu a réflex e sacoulle unha foto. Xesús de Nazaré, titulou un bolseiro a reportaxe sobre o submundo da droga da vila. Así saíu na páxina 3 da edición local do decano: titular a cinco columnas e fotografía a tres. Claro que moito axudou na chegada do Suso ao star system da vila o feito de a responsable da edición, opusina confesa, estar de vacacións co home nunhas xornadas marianas no mosteiro de Meis.

Hai que dicir que o picador non se enterou do seu salto á fama até chegar á noitiña á casa, canso de rular a vila de arriba a abaixo na procura do barro. A nai tíñalle o xornal aberto derriba do hule da mesa da cociña e o sorriso na cara. Saes na prensa, meu neno! E disque es o Xesuscristo do século XXI ou algo así. Ese algo así viña a ser a tentativa do intrépido bolseiro por facer un artigo “actual”, -deberías tentar facer algo “televisivo” chegara a dicir a responsable opusina mentres ollaba sorrinte para o mozo e mascaba chicle- onde se preguntaba como sería o fillo do outro de estar entre nós, artiguiño que a nai entendeu como quixo e o Suso, afeito ás ideas de grandeza des que fumara o primeiro puro aos 13 anos, nin tan sequera leu, marabillado coa instántanea que o inmortalizara atrás da pinga baixo a pintada. O profeta dos ionkis parecía saído dun bairro obreiro de Belfast. Tamén é verdade que só aló e nesta abraiante vila pedra e choiva, barro e utopía poden convivir nun encadre sen perder a verosimilitude.

Bateu tan forte no Suso aquela fotografía que non respostou nunca máis ao hipocorístico e, malia ser doutra parroquia, pasou a dicir que era de Nazaré de sempre. Até fixo que a nai alugase un baixo nas casas baratas. E comezou predicar.

Sería contra o final de abril, nunha mañá de neboeiro que ás once xa era de sol machacón, e foi de certo un día de feira no Aterrado. O Suso, nós imos seguir chamándolle así, empoleirouse nunhas caixas de patacas e pementos de fóra e deu en berrar con voz estridente palabras de orde contra o consumismo desmesurado que zarrapicaba aquí a acolá con referencias apocalípticas á mudanza climática. A xente, a que saía co peixe da praza ou a que mercaba froita nos postos tamén os que simplemente paseaban ou roubaban carteiras, quedou pampa diante do espontáneo que se encaramara nas caixas. E por non mentir, hai que aclarar que o abraio da masa comprante-paseante-ladroa se debeu principalmente ao atuendo que escollera o Suso para aquela súa primeira prédica pública. A palidez e a pelamia sucia eran as de sempre pero o efecto total que conseguían, mesturadas coa bata de güatiné de cor crema que lle tomara emprestada á nai, os bóxer de marca que se albiscaban coquetamente na estudada semiapertura da bata e mais o tocado de follas de loureiro que coroaba o conxunto, era sinxelamente demoledor. Porén, desta volta o fotógrafo non puido contribuír, nin tan sequera involuntariamente como a primeira vez, a acrecentar a fama do Suso. E as fotos tirounas. Mais xa a responsable opusina da edición local volvera do seu retiro espiritual , -tamén o lacazán endémico que dicía ser seu home-, e non permitiu publicar aquela obscena imitación de Noso, -de Seu-, Señor. O intrépido bolseiro xa había dúas semanas que traballaba na batea. Afortunadamente, esta historia non acontece no escuro século XX senón nesta nova época das comunicacións e as liberdades, así que algún heroe anónimo gravou a perfomance profética do Suso no Aterrado e colgouna no youtube. Aos quince días xa andaban pola vila os primeiros equipos de televisión.


Comentarios desactivados en Xesús de Nazaré. Capítulo 1

Comments are closed at this time.