Abr 08 2009

Tempos de frío, resaca e crise (II)

Published by at 00:11 under cousas de meu

Matruska (setembro do 2003)

Por amolar ou por, -podería ser-, afán de protagonismo, o día amencerá solleiro, xustificando para gozo de catro vellas a existencia dun veraniño adicado a non-sei-qué santo que os pregoeiros mintireiros dos telexornais se encargarían de afianzar no máis fondo dos miolos dos seus enganchados teleadmiradores. Para quieto, rapás! Que van da-lo parte. Non era isto, aínda que ben o podería ser: o devastador efecto dos medios de comunicación e da igrexa no acervo cultural do pobo, o problema que trataban os dous profesores namentres dixerían a ritmo de paseo, entre os bidueiros da Cidade Universitaria, os hidratos de carbono e mais as proteínas que despois dunha chea de manipulacións químico-xenéticas viñan de traspasar a alfándega dos seus beizos nun dos novos, noviños do trinque, establecementos de xantar-lixo que a sempre sabia e culta Universidade viña de inaugurar nas Lagoas. Atrás sempre, silente, orixinal e fero, o Galiñeiro.

O descubremento é extraordinario. Máis revolucionario ca as aportacións de Einstein á ciencia. Máis global, atreveríame a dicir. E mentres falaba, un dos profesores acenaba seguido. De feito, Einstein aprendeunos a debullar o mundo microscópico, as súas leis. Tan só deixou claras as nosas limitacións para entender certas cousas, cousas que non podemos imaxinar no noso mundiño de metros e gramos.

Eu dígoche que o que el afirmou cara abaixo tamén acontece cara arriba. O noso universo non é máis ca un átomo nalgún corpo de dimensións meirandes, e coma el haberá centos deles. Ou se o preferes, un planetiña que xira ao redor dalgunha estrela xigantesca, ou un electrón seguindo a un núcleo. Todo depende da perspectiva con que o mires. Atrévome a dicirche… e dixo e tamén agarrou ao outro profesor por un dos brazos, feo costume que herdara do seu pai, adestrador das categorías inferiores do Alondras. Os dous detiveron a andaina, baixo un bidueiro. Atrás permanecía, falsamente maino, o Galiñeiro. Dígoche que os átomos que levamos dentro de nós non son máis ca universos diminutos, onde hai estrelas e planetas e cometas e todo o que ti queiras… entendes? Todo ten que ver coas nosas dimensións, pero non podemos eivar o noso cerebro nos estreitos límites do que el mesmo é quen de mensurar. Se sabemos que tan só podemos percibir cos ollos un anaquiño do espectro, por que pensar que o noso cerebro non ten esa limitación?

O outro profesor ollou pró mar.

Como unha matruska? Preguntou.

 

Comentarios desactivados en Tempos de frío, resaca e crise (II)

Comments are closed at this time.