cousas de meuArchive for the '' Category

Feb 27 2010

O ciclón Xynthia pasou polo Hío

Published by under cousas de meu

Á espera dunha análise máis polo miúdo, aquí vos deixo o video dos intrépidos cazatormentas hoxe en cabo Home ás 16:30h.

One response so far

Dec 10 2009

Música de noso+Bastards on Parade. Faro da Cultura 10/12/09

Published by under cousas de meu

Velaquí o artigo publicado no Faro da Cultura do 10 de decembro de 2009:

Música de noso

A derradeira fin de semana do pasado mes de outubro a cidade de Lugo acolleu a cuarta edición do Congreso de ensinantes de música tradicional galega. Levado, despois de tres edicións na capital, deica Lugo, seica polo desinterese da consellaría de Cultura en colaborar con este proxecto, o Congreso é xa unha cita ineludíbel no calendario de todas as persoas que, dun xeito ou doutro, están relacionadas co ensino da música de noso.

Fixéronse unha serie de reflexións con moito acerto dende a Asociación de Gaiteiros Galegos, organizadora do congreso, no momento de presentar a edición deste ano. Díxose daquela que calquera cultura que queira gozar de boa saúde haberá de preocuparse de ter presenza nos distintos ámbitos educativos, para facer chegar a súa historia e costumes dun xeito natural dende os primeiros anos, fomentando actitudes de respecto e valoración da mesma. Tamén se falou do imprescindíbel proceso de transmisión que esta presenza supón e da necesidade de lles ofrecer coñecementos e recursos aos e ás ensinantes para eles acadaren o éxito neste labor de transmisión dun legado cultural que nos conforma como pobo. Ao carón da nosa lingua, a nosa música tradicional constitúe un outro piar imprescindíbel para nos comprender a nós mesmos e para facernos visibles cara ao exterior nesta sociedade globalizada que, polo de agora, nos toca vivir no comezo do século XXI. Malia resistir de xeito residual nalgún punto do país, a maneira tradicional de transmitir a nosa música esmorece ao ritmo que o fan os labores e costumes aos que ía ligada e cómpre modificarmos as pautas do proceso de transmisión para asegurar o seu éxito, co ámbito educativo como novo campo de xogo onde este proceso se ten que materializar. Isto téñeno moi claro, e tivérono xa tempo atrás, en diversos colectivos e asociacións que forman parte dun tecido sociocultural que é un referente e non só no exiguo marco estatal senón tamén no europeo. O labor calado de ducias de ensinantes que deixaron, e deixan, unha parte importante das súas vidas percorrendo as estradas de aquí a acolá para lles achegar o seu coñecemento a grupiños de nenas e nenos iniciouse hai máis de trinta anos e xa hai un tempo que dá colleitas abondosas que aseguran o mantemento da música tradicional e mesmo un novo rexurdimento para ela, probabelmente de maior fondura e importancia do que o acontecido nos anos vinte do século pasado, que elevara á categoría de mito a figura de Avelino Cachafeiro e instaurara o cuarteto como formación convencional da música de noso. Porén, nun pobo avezado de vello ao desprezo, propio e alleo, seguen a sobrancear máis as aldraxes ca os éxitos e a saúde envexábel do mundo asociativo galego, nomeadamente no eido da música tradicional, apenas ocupa algunha liña solta no moito que se escribe sobren nós e sobre a nosa cultura. Mais unha olladela rápida na rede á sempre ben informada páxina do colectivo Malmequer, -autodenominado como grupo de pandereiteir@s e festeir@s da beira atlántica da Galiza-, permite comprobar como só na segunda quincena do pasado mes de agosto houbo dezasete festivais de música folc e tradicional, todos eles gratuítos, e como no que levamos andado dende setembro até agora xa houbo trinta e cinco seráns ao longo do país. Isto significa a existencia de moitas asociacións a traballar arreo, e iso sen esquencer que só estamos a analizar a vertente lúdica. De podermos contabilizar con fiabilidade o número de colectivos que imparten aulas de música tradicional, o número de novas e novos gaiteiros, de pandeireteiros e pandeireteiras,… quedariamos abraiados. Agora ben, non deixa de haber sombras a engalar como avutres sobre a música tradicional, sombras que gorentan levala de volta ao recuncho folclórico onde malviviu durante tantos anos. A practicamente nula presenza en radio e televisión, os continuados intentos por introducir tradicións “marcianas” na música galega, a demagoxia arredor das subvencións que algúns queren alentar, a necesidade da incorporación definitiva á educación formal, etc. están evidentemente aí, mais non son fortes dabondo para derrubar un labor argallado pacientemente dende a base, dende o pobo, para dignificar a  música tradicional.

Bastards on Parade

Un dos efectos colaterais da boa saúde da nosa música tradicional é a creación de pontes con outros estilos musicais que permiten a articulación de proxectos musicais formalmente lonxe da tradición pero influenciados notabelmente por ela. Despois do estoupido da música bravú, a capacidade inmensa que temos de ser orixinais sen renegar das orixes segue a nos presentar a cada paso novas propostas interesantes. Velaí os Bastards on Parade. Nada na Coruña a finais do ano 2007, coa unión dun gaiteiro a un fato de rapaces que facía música punk, a banda non agocha as súas influencias, -o nome tómano dun tema dos Dropkick Murphys, un dos referentes do celtic punk a nivel mundial-, e presentan unha descarga contundente de punk celta onde se coan sonoridades de noso, na liña dos Motor Perkins ou, en menor medida, dos Guezos. A banda presentou a finais de 2008 Whiskey in my Heart, un EP ao que lle engadiron neste 2009 catro novos temas, e que tivo moi boa acollida nos circuítos internacionais de celtic punk, malia pasar bastante desapercibido no país. Agás o eco que lle deu o Planeta Furancho de V. Neira e algún que outro concerto, como o que deron o pasado venres 4 de decembro no Festival Furtivo de Bueu ou o que teñen programado para este sábado 12 de decembro en Cambre, apenas se falou deles no país e a súa repercusión é moito maior en Europa. Boa proba disto é a xira que a partir do vindeiro febreiro os vai levar ao País Vasco, Francia, Bélxica, Holanda, Chequia, Alemaña e Portugal ou o feito de ter compartido xa escenario con bandas senlleiras do celtic punk como os canadenses The Real MacKenzies ou The Mahones.

BASTARDS ON PARADE pipes and drunx CDR 3

Comentarios desactivados en Música de noso+Bastards on Parade. Faro da Cultura 10/12/09

Dec 03 2009

palíndromo

Published by under poemas

Poema a Édebas, (2000)

A lúa anana na aula.

O sol ebrio ó oir veloso.

O mar nun ramo

salgado do nodo Daglas.

A nena atada á data, a nena.

O lume, Édebas, non sabe de émulo.

palindromo

Comentarios desactivados en palíndromo

Nov 30 2009

lecturas de mocidade

Published by under cousas de meu

Estou a ler a última novela de D. Ameixeiras, Dime algo sucio, e a verdade ando algo perdido entre bragas brasileiras e sexo oregoniano. Porén, voulle dar o creto que Tres segundos de memoria lle outorga a quen o escribe. Simplemente a definición xeracional exíxeo: a grea de post-fracasados debemos chegar cando menos á páxina 100.

Pero non quería falar diso, a verdade. O conto é que o compañeiro R. chegou hoxe polo Viso e para alén de boas novas trouxo unha moi mala impresión da devandita obra. Non sei moi ben cómo nin por qué pasamos das árbores froiteiras ás pedras e dei en lembrar o Mecanoscrito da segunda orixe, unha lectura obrigatoria de finais dos 80 no meu instituto. Coñecín, -agora coa internet- o que non me aprenderan daquela no instituto, – bo seminario, mala profesora?-, e descubrín que Manuel de Pedrolo é catalán, independentista e republicano, que morreu xa vai para 20 anos, e que ten unha obra xigantesca que vou tentar descubrir.

Lembrei o Mecanoscrito e tamén A nosa cinza ou A sombra cazadora.

As primeiras obras que recordo ler en galego. Antes estiveran Verne ou Dumas ou Huxley, sempre en castelán, e despois viñeron Arraianos, O Evangelho segundo Jesus Cristo ou A conxura dos necios. Agora Valente. Porén, naqueles libros de instituto lembro as primeiras laparadas de algo que só agora, con 34! anos, dou comprendido. [ou non?] Esas ocasións en que a literatura ultrapasaba o limiar da imaxinación aventuresca  permitíronme enxergar, por vez primeira, o que realmente está máis alá, a pulsión agochada que só latexa para confirmar que a arte é arte.

One response so far

Nov 21 2009

bolboretas nocturnas

Published by under cousas de meu

Velaí estades. Hipnotizados polo fulgor das pantallas coma as avelaíñas pola luz dos fluorescentes das cociñas. Velaí estamos. Cansamos de mirar para a luz da fogueira e non lle atopar o sentido. Custábanos tanto traballo ter que imaxinar o que a luz nos dicía que demos en meterlle as nosas paranoias dentro. E ficamos pampos a fitar para ela. Como as avelaíñas.

tv-fire_01

One response so far

Out 06 2009

Microrrelato (II)

Published by under cousas de meu

Sentiu falar dos microrrelatos. Colleu o seu mellor conto e meteuno no microondas. Mentres a folla xiraba e se arriquichaba, unha curiosa sensación de pracer invadiuno.

funcionamento do forno microondas

Comentarios desactivados en Microrrelato (II)

Set 20 2009

Xesús de Nazaré. Capítulo 2

Published by under cousas de meu

A xente toda, -os comprantes, os paseantes, os ladróns-, arremuiñábase arredor do púlpito que o Suso improvisara, coma sempre, con dúas caixas de froita. Ademais estaban a gravar os da televisión. O discurso apenas se diferenciaba do pronunciado aquel venres de Aterrado había dúas ou tres semanas, malia os intentos do Suso de afondar nas súas teses por internet. Afortunadamente, todos os que detían o seu camiño cinco ou dez minutos diante del seguían a reparar moito máis na estrambótica indumentaria, – a coroa de loureiros, a bata de güatiné, os calzóns burdamente insinuados-, ca na prédica coa que o Suso pretendía cambiar o mundo. De feito se Suso nacer 50 anos atrás, non pasaría de ser o tolo dunha vila, unha extravagancia máis nun lugar afeito de máis a elas. Mais o Suso naceu na época das comunicacións e as liberdades. Agora todo sae no ecrá, así os nosos pobres cerebros son enganados coa proba definitiva de que efectivamente miraron algo que na lóxica imperfecta asumimos ao momento como único punto de vista. Xa tanto se ten dito sobre as semellanzas entre eses televisores pendurados no alto das nosas tabernas, colocados na cerna dos nosos salóns, chantados nas nosas mentes, cos púlpitos que durante séculos guiaron o rabaño que voltar sobre iso non tería sentido. Porén sinalar que de tanto pacermos herba o entendemento mingua si é axeitado e sorrir cos efectos colaterais tamén: tanto nos machucaren os miolos coas imaxes que crean unha realidade paralela que finalmente adaptámonos a iso, ás imaxes, e a mensaxe esvaécese no ruído de fondo ou entre a música descargada da rede. Por iso trunfou o Suso. A bata de güatiné, a estudada semiapertura e os bóxer de marca duplicaban a forza dos razonamentos a favor ou en contra do estraño personaxe que se subía enriba de dúas caixas de froita, ultimamente venres a venres, a dicir que era a nova reencarnación de Xesús Cristo na terra e que viña salvar a humanidade da terrible cólera de seu pai, desta vota modificada de plaga bíblica a mudanza climática. Os telexornais de varias cadeas estatais conectaban ao vivo cada día de feira co lugar onde veranea o sol e retransmitían a prédica do noso Suso. Axiña lle crearon un grupo de apoio en Facebook.

Comentarios desactivados en Xesús de Nazaré. Capítulo 2

Set 04 2009

Xesús de Nazaré. Capítulo 1

Published by under cousas de meu

O Suso era un ionki convencional, de nai abnegada e roubo nas boetas. Dos que fundían os cartos que sacaban na baixura picando vea debaixo dos patíns das zona vella. Pálido, de guedella longa e sucia, con ese ollar que semella poder ver os que os demais non miramos. E seguiría a ser un ionki máis se non fose porque o Gonzalo, o fotógrafo, lle cambiou involuntariamente a vida. Un día despois de quitar unhas fotos nos xulgados, mirouno fumando un chino nas escaleiras do colexio de Nazaré, xusto debaixo da pintada de NAZARÉ VOTA MARINO ABALO. Colleu a réflex e sacoulle unha foto. Xesús de Nazaré, titulou un bolseiro a reportaxe sobre o submundo da droga da vila. Así saíu na páxina 3 da edición local do decano: titular a cinco columnas e fotografía a tres. Claro que moito axudou na chegada do Suso ao star system da vila o feito de a responsable da edición, opusina confesa, estar de vacacións co home nunhas xornadas marianas no mosteiro de Meis.

Hai que dicir que o picador non se enterou do seu salto á fama até chegar á noitiña á casa, canso de rular a vila de arriba a abaixo na procura do barro. A nai tíñalle o xornal aberto derriba do hule da mesa da cociña e o sorriso na cara. Saes na prensa, meu neno! E disque es o Xesuscristo do século XXI ou algo así. Ese algo así viña a ser a tentativa do intrépido bolseiro por facer un artigo “actual”, -deberías tentar facer algo “televisivo” chegara a dicir a responsable opusina mentres ollaba sorrinte para o mozo e mascaba chicle- onde se preguntaba como sería o fillo do outro de estar entre nós, artiguiño que a nai entendeu como quixo e o Suso, afeito ás ideas de grandeza des que fumara o primeiro puro aos 13 anos, nin tan sequera leu, marabillado coa instántanea que o inmortalizara atrás da pinga baixo a pintada. O profeta dos ionkis parecía saído dun bairro obreiro de Belfast. Tamén é verdade que só aló e nesta abraiante vila pedra e choiva, barro e utopía poden convivir nun encadre sen perder a verosimilitude.

Bateu tan forte no Suso aquela fotografía que non respostou nunca máis ao hipocorístico e, malia ser doutra parroquia, pasou a dicir que era de Nazaré de sempre. Até fixo que a nai alugase un baixo nas casas baratas. E comezou predicar.

Sería contra o final de abril, nunha mañá de neboeiro que ás once xa era de sol machacón, e foi de certo un día de feira no Aterrado. O Suso, nós imos seguir chamándolle así, empoleirouse nunhas caixas de patacas e pementos de fóra e deu en berrar con voz estridente palabras de orde contra o consumismo desmesurado que zarrapicaba aquí a acolá con referencias apocalípticas á mudanza climática. A xente, a que saía co peixe da praza ou a que mercaba froita nos postos tamén os que simplemente paseaban ou roubaban carteiras, quedou pampa diante do espontáneo que se encaramara nas caixas. E por non mentir, hai que aclarar que o abraio da masa comprante-paseante-ladroa se debeu principalmente ao atuendo que escollera o Suso para aquela súa primeira prédica pública. A palidez e a pelamia sucia eran as de sempre pero o efecto total que conseguían, mesturadas coa bata de güatiné de cor crema que lle tomara emprestada á nai, os bóxer de marca que se albiscaban coquetamente na estudada semiapertura da bata e mais o tocado de follas de loureiro que coroaba o conxunto, era sinxelamente demoledor. Porén, desta volta o fotógrafo non puido contribuír, nin tan sequera involuntariamente como a primeira vez, a acrecentar a fama do Suso. E as fotos tirounas. Mais xa a responsable opusina da edición local volvera do seu retiro espiritual , -tamén o lacazán endémico que dicía ser seu home-, e non permitiu publicar aquela obscena imitación de Noso, -de Seu-, Señor. O intrépido bolseiro xa había dúas semanas que traballaba na batea. Afortunadamente, esta historia non acontece no escuro século XX senón nesta nova época das comunicacións e as liberdades, así que algún heroe anónimo gravou a perfomance profética do Suso no Aterrado e colgouna no youtube. Aos quince días xa andaban pola vila os primeiros equipos de televisión.


Comentarios desactivados en Xesús de Nazaré. Capítulo 1

Xuñ 07 2009

a illa dos premios

Published by under cousas de meu

Fomos á illa dos premios. No barquiño coma sempre pero desta volta dende Santo Adrán de Cobres. Disque non había calado en Cesantes.  A chuva comportouse e non apareceu, iso si, algúns mollamos o cu nas pedras. Foi por quedarmos fóra, igual que fan algúns na miña aldea, na porta da igrexa. A asexar o de dentro e a falaren dos xatos. A versión fixe que nos xuntamos na illa falabamos de política, pero tamén asexabamos.

Gostei de atopar algunha xente. O grande profesor. O lEitor de tese. O comando Vilachá. O curioso intermitente. E tamén de coñecer xente nova. Gostei dun home que traía nos ollos o solaz da Capelada e a forza do metal. Mágoa  de non falarmos máis. Tamén do facedor de tambores.  E doutras e outros que como sempre non lembro. Habíache xente a esgalla, a mestura estrambótica que só xorde en premios, inauguracións e outros seráns, -no significado español-, culturais.  Dende un político cavilando á sombra dun buxo até un policía local comendo polbo.

Todo tivo a enerxía silente que a illa lles doa xenerosa cada ano aos premios. Foi bonito. Pero apesar de todo, quedoume un aquel de tristura. Vai ti saber por que.

One response so far

Abr 28 2009

Tempos de frío, resaca e crise (III)

Published by under cousas de meu

Mala imaxe

Dixo que se chamaba Yeni. E tamén dixo que era colombiana. Estou certo de que mentiu no nome pero non na nacionalidade. E despois algún miñaxoia di que o nacionalismo se cura viaxando. Pois viaxe máis longa do que dos arrabaldos de Cali a un puticlub de Compostela non a dou imaxinado e ela mentir, mentiu no nome, pero non na patria.  Igual lle pasa a Yeni como aos galegos, que mantiveron, seica, a súa cultura e mais a súa lingua, -a súa nación-, porque eran analfabetos.E seguen a selo pero vailles ben, miran o Madrí, toman unha tapiña de polbo nos Concheiros e depois poden ir onda a Yeni. Non sentiu moito a Yeni, non,  a solidariedade entre os oprimidos aquí no país, máis ben a opresión abafante dos seus corpos cebados enriba dela. Pero, oes, é que os libertadores da Galiza tamos muito ocupados discutindo sobre normativas ortográficas como para importarnos en parvoíces como a prostitución.

Tiña unhas tetas hiperbolicamente resaltadas con aquel trebello de tortura que usaba como sostén e tamén tiña frío. Dixo que tiña frío e un non podía evitar pensar que, claro! que era normal ter frío así, en cirolas, no medio dun bochinche que apenas subía un par de graos a friaxe da noite de abril. Tiña a pel escura, moi escura, os beizos grosos e a ollada dunha nena que fuma ás agachadas o primeiro cigarro coas amigas. Iso si, da súa boca non saían saloucos histéricos de adolescente entre o fume do pito, senón o prezo dun café con leche que propuña facer coa súa compañeira rusa.

Pasou de min en comprobando que eu pertencía a esa caste de persoas desprezábel, -para as putas e para a humanidade toda-, que non van aos puticlubs para foder, que van polo costume infantiloide, -por cruel e por inmaduro-, de levar un noivo todo peneque e vestido como un gilipollas a que pinte a mona na súa despedida de solteiro. Non llo tiven en conta e seguín a beber do Brugal con cola mentres ela procuraba algún outro pola pista de baile. Reparei nos donos. Nos proxenetas. Xa me fixara neles ao entrarmos, cando un máis avezado discutira con eles o prezo das copas. Somos dezasete, eh! -Ben, el dixo diecisiete- E non hai chicas. E de feito non as había e un deles buliu á trastenda para facelas saír mentres o outro pactaba en 8 euros o prezo das copas. Daquela xa enxergara esa ollada ruín do que fai mal agochada entre as camisas abertas ao peito-lobo, a quincallería pendurada ao pescozo e mais a cara de cabróns. E agora que vixilaban silentes dende a semiescuridade de tras a barra, a ollada cativa escintilaba, controlando que as rapazas estivesen en todo momento bailando, falando e xogaricando cos homes. Na televisión, porno, salsa nos altofalantes e un cheiro omnipresente a pachuli enmarcaban a escena dunha ducia de rapazas apenas vestidas a esfregar os seus corpos contra a grei bébeda. Os seareiros atrincherábanse, molestos, nos recantos e falaban coas putas máis vellas mentres agardaban a marcha dos rapazolos da despedida.

A un dos donos non lle chistou moito tanta quedada pola miña parte e preguntoume que quería. Non co servilismo do camareiro de restaurante nin co desleixamento da camareira de discoteca, fíxoo coa mestura de amabilidade e dureza que empregaban en todo momento. Mais desta volta, cargada cara á dureza. Pedínlle un outro Brugal e pregunteille se podía fumar un porro. Fuma o que queiras, dixo, abaneando agora a romana cara a outra banda, pero faino no baño, mellor, aquí dá moi mala imaxe.

Comentarios desactivados en Tempos de frío, resaca e crise (III)

« Prev - Next »