cousas de meuArchive for the '' Category

Nov 10 2010

retallos

Published by under cousas de meu,poemas

Glamour Grotesco <– Dálle aquí, que a poesía con Glamour Grotesco entra!

I.

Por que te chamas merca?

Por que non arnoia…

ou entrimo

Por que te chamas merca?

Por que non

Celanova

II.

4:48

quinto xaruto da noite estremecida.

ti na cama

viúva de moribundo.

eu no estudio

arredor de min.

III.

canto pode un caer?

velaí outro xeito de entender o infinito

IV.

antes

as crianzas ían os parques

e botábanlles comida ás pombas.

agora

as crianzas quedan na casa

e bótanlles merda aos cerebros.

Osborrachosalimentanunspaxarosnoxentos

quevoanpolasprazasperoxanonéomesmo.


Comentarios desactivados en retallos

Nov 02 2010

Andar ao mar

Published by under contos

No televisor Jorge Javier e a súa cohorte de princesas do pobo e pailanas principescas estrumaban as ondas hertzianas. Como cada noite. A nai durmiñaba no sofá, derreada do traballo. El escoitaba Fanfarlo no Spotify e só entre canción e canción collía algo do fío do lercherío televisivo.
(Humberto Janeiro) (Estás faltando a la verdad)(Demanda Judicial)
O pai dorme nalgún lugar do océano ao leste das Fackland, entre o 50 e o 52 sur.
Pasan catro horas.
No televisor a teletenda segue a luxar as ondas herztianas, facéndonos esquecer o mundo que había antes, cando as imaxes eran en blanco e negro e os televisores non tiñan mando. Como cada noite. A nai durmiñaba no sofá, nen sequera ceara. El escoitaba Rosendo no Spotify e só entre canción e canción apañaba algo do que berraban aquelas mulleres no televisor.
(Llama ahora)(5 000€)(El nombre de dos capitales)
O pai saltara do catre para facer a maniobra, o mar estaba bravo pero logo o aparello estivo en cuberta cheo de marujito.
El quitou os cascos e pensou en espertar a nai para iren durmir. Non sabería explicar o porqué, mais comezou a sentir que non lle gustaba o mundo en que vivía.

Comentarios desactivados en Andar ao mar

Mai 30 2010

a nova mascota

Published by under cousas de meu

Hoxe fomos en Bueu á presentación da nova mascota. É grande e leva os calzóns un pouco como Fraga, será cousa dos anos. A mascota falou moito e a xente toda atendeu, aínda que algúns entre a calor e o maxisterio bocexasen ás agachadas. Tamén lle riron os chistes e aplaudiron ao final e os señores maiores dicían que si coa cabeza cando a mascota berraba. Despois, á saída, as rapaciñas fermosas e os históricos sacábanse fotos coa mascota. Todos contentes.

E o mellor, dende logo, o do motor de auga.

Comentarios desactivados en a nova mascota

Mai 07 2010

apresentação

Hoxe fomos de apresentación. O amigo Héitor Mera presentou as dúas colectáneas de artigos de crítica literaria que vén de publicar, artigos que leva dez anos xa deitando aquí e acolá na prensa do país. Acompañado do profesor Costas e do sr Barcia, o editor, o compañeiro Mera permitiunos gozar das súas palabras mentres dabamos conta dun albariño e duns anacos de empanada.

Quedo cunha frase do Quique Costas: é imprescindíbel que un bo crítico literario diga o que pensa, o que REALMENTE pensa dun libro. É certo. Contrariamente ao que se ten defendido arreo dende certos sectores, é precisamente nun sistema literario coma o noso onde isto é verdadeiramente necesario.

Comentarios desactivados en apresentação

Abr 30 2010

STOP ACCIDENTES!

Published by under cousas de meu

A construción dunha vía de “alta capacidade” polos montes do Morrazo, desouvindo as reclamacións veciñais, foi un pasiño máis nesa política do cemento, o coche privado e a especulación urbanística que vén devorando a costa galega, -e medio planeta-, nos últimos anos. Había alternativas, que apostaban polo transporte colectivo, por facer circunvalacións en Cangas e Moaña, até se falou dun ferry, pero o capitalismo é o que ten: sempre se fai o que el quer. O Corredor construíse e agora, cinco anos despois, en seis meses, levamos seis falecidos e varios feridos, algúns deles arestora moi graves. Sen esquencer quen foron os responsables de que esa vía fose construída, agora cómpre atoparmos solución ao grave problema que supón a sinistralidade no Corredor.

É indiscutible que as vías “rápidas”, mal chamadas así, son perigosas, moito máis ca as que teñen calzadas separadas. Pero tamén hai que dicir que o trazado do corredor do Morrazo non presenta, nin de lonxe, a perigosidade que tiñan o do Barbanza e especialmente o do Salnés. De feito, nos primeiros 5 anos houbo moitas menos mortes que agora en 6 meses. Por que? Hai unha serie de factores clave. Por unha banda, a percepción social que xerou a vía nos/as condutores/as da comarca nun primeiro momento levou a que unha porcentaxe maioritaria de usuarios da vía cometesen dúas infraccións arreo: velocidade excesiva e distancia de separación frontal insuficiente. Un cóctel molotov que só precisaba dunha chispa para estoupar. No referente á primeira, era doado escoitar, no primeiro ano despois da apertura da vía, os comentarios de que “o trazado permitía ir rápido” ou “cando non hai tráfico podes ir a 120 tranquilamente”, etc. No tocante á segunda, o mesmo comportamento que provoca as colisións multiples por alcance na AP-9 aparece no caso das vías de dobre sentido cando a velocidade pasa dos 60-70 km/h. É un feito: gardamos a mesma distancia de seguridade co de diante pola PO-550 a 50 Km/h que no corredor a 100 km/h ou na autoestrada a 120 Km/h.

O cóctel explosivo permaneceu latente por varios anos. 4 ou 5 accidentes graves e 2 mortos eran, por duro que pareza, un balanzo relativamente bo de compararmos o corredor con outras vías. Non esquezamos que vivimos nun país onde morreron no ano 2003 nas estradas 450 persoas, case 3 persoas cada dous días. Porén, nos últimos meses unha serie de incidentes, -seguindo as teses de Heinrich-, viñan augurando a desgraza. Abrollaban timidamente na percepción social: acarón dos comentarios polo abondoso tránsito que había a certas horas ou en certas épocas, aparecían as historias de volantazos para esquivar a un, dos adiantamentos sufridos que nos levaban á beiravía, etc. Pero non tiveron o eco nos medios nin o apoio de partido político ou colectivo ningún como para chegar a callar de vez na sociedade e facer que se tomasen medidas encamiñadas a modificar condutas e mellorar a seguridade da vía. Só faltaba a chispa. E foi o tempo. A ampla porcentaxe de condutores/as que decote circulan a 100-120 Km/h polo corredor, a 20-30 m do vehículo que os precede, comezan a estar excesivamente familiarizados cun trazado que percorreron xa entre 2 000 e 3 000 veces nestes 5 anos. O nivel de alerta diminúe perigosamente e aparecen despistes, distraccións, adormecementos.

A traxedia está servida. Nunha estrada cunha densidade de circulación alta, o baixo nivel de alerta, a rutina e a condución automática por unha estrada moi coñecida provocan as invasións do carril contrario. O exceso de velocidade e a pouca distancia de seguridade fan o resto. É significativo ao respecto que en varios dos accidentes hai un primeiro vehículo que consegue esquivar o que invade o carril contrario e é o que circula atrás dese primeiro o que finalmente colisiona frontalmente co que invadiu o carril. Por riba, pola vía circula un grupo de condutores, moi minoritario, que conduce de xeito moi perigoso, que tamén achega a súa fatal influencia nalgún dos accidentes.

Que facermos logo? A opción máis drástica, pero tamén a máis segura sería o peche temporal da vía para a colocación dunha mediana que separe os 2 sentidos, de sinais que limiten a velocidade a 90 en toda a vía e dalgún dispositivo, como as marcas viais que empregan nas estradas portuguesas, que nos informen da distancia de seguridade axeitada. A masificación da estrada PO-550 que traería esta medida debería ser amortecida co traballo conxunto das policías locais de Cangas e especialmente Moaña para controlar a fluidez e seguridade nesta vía, ademais de acompañada dunha campaña de apoio ao transporte colectivo, -por exemplo, algo semellante á antiga tarxeta da peaxe gratuíta pero no transporte marítimo-, e doutra medidas, como a creación dunha web ben promocionada de “coche compartido” para retirar vehículos da vía. Antes de executar estas obras debe estudarse a existencia deste tipo de vías noutros lugares, a DGT ten información ao respecto, senón é posible tamén solicitar a colaboración do Institut de Tránsit da Universitat de Valéncia, para saber da súa eficacia. Evidentemente, se se entende que é conveniente facer esas melloras, debe esixirse á empresa construtora a máxima celeridade. E mentres se estuda e se licita a obra, non hai outra que esixirlle aos responsables da Garda Civil que deixen de empregar este corpo como forza de choque ao servizo do capital ou como meros recadadores de multas para que se dediquen a patrullar, a incrementar a súa presenza na vía, pois está comprobado que deste xeito se consegue elevar o nivel de alerta dos condutores e condutoras e un maior cumprimento das normas. Obviamente, isto non vai beneficiar as grandes empresas que devecen polo caramelo da construción dunha autovía, que lles reportaría grandes beneficios pero que, ademais de tardar varios anos en comezar a ser construída, suporía un prexuízo maior polo tempo que tería que ser usada a PO-550. Sendo optimistas, un par de anos para que comecen a construción e un ano e medio coa vía parcialmente cortada. E iso sen falar do caos en que unha autovía sumiría a rede de estradas locais, especialmente nas parroquias do Hío e Aldán, durante a época estival. Xa miraremos quen triunfa desta volta: os intereses das grandes empresas ou a seguridade viaria.

Comentarios desactivados en STOP ACCIDENTES!

Abr 29 2010

+ microqontos

Published by under cousas de meu

Vén de me chegar aviso por correo de que a publicación dun novo microqonto meu e doutro do Fran Castiñeira remata a xeira de micropezas do certame montado no proxectoQ. Agora, se HTML quer, pode que a cousa tome xeitiño. Obrigado, sr Landesa, pola iniciativa tan guapa.

Comentarios desactivados en + microqontos

Abr 04 2010

greves de fome e fervenzas fijas-discontinuas

Published by under cousas de meu

Viva o século XXI, irmaus! Vivimos nun mundo raro, onde marchamos de vacacións e perdemos o cú por pendurar da rede as super-mega-foto-videos da nosa incríbel viaxe a ningunha parte. Iso si, que non nos pregunten se coñecemos alguén na viaxe ou se descubrimos algo interesante, non tal! Estabamos enleados de máis coa cámara para sentir nada.

Neste novo mundo, os presos morren despois de facer folga de fame por non teren internet na cela e todos alporizámonos moito e case case pintamos de volta as mans de branco. (Non, non, a xente que morre a milleiros en Iráq ou en México ou en África, esa dá igual, esa non sae na TV nin en El País nin en El Mundo, por esa non hai que facer nada). Pero é que o mundo do século XXI é o Mundo Libre. Temos tanta liberdade e tanta, tanta democracia que incluso as empresas que destrúen o noso patrimonio natural son boas con nós se nos portamos ben. Se somos guiadiños. Se non lles protestamos e non lles montamos rebumbio contra eles, ben que miran por nós. Mirade senón os de Ferroatlántica. Foderon o único río de Europa que desemboca en fervenza. Pero agora devólvennos a fervenza dúas hora ao día os domingos de verán, o primeiro de maio, ha!, o día de San Xoán, Venres Santo e Domingo de Resurrecção, opa ai!!! E alá lle imos todos e todas, até O Ézaro, e aparcamos civilizadamente e sacamos as nosas cámaras e camiñamos pola pasarela de madeira entre unha paisaxe de turbinas, tubaxes e cabos de alta tensión. Ábrennos a fervenza un tempiño e facemos cola urbanizadamente para sacar a foto co marco incomparábel da fervenza atrás. (Que máis dá que a pechen despois, non? Nós xa temos a foto colgada no feisbuque). Todos contentes. Todo o mundo sorrí. Apenas un vello rosmou algo, -e por riba falando galego, cando aquilo estaba cheo de turistas de fóra!!!-. O vello rosmón dixo: pois a min prestábame ben máis antes, cando había que vir choutando por entre as pedras e a auga caía seguido. Y es que aún te hay algunos que no te entienden la libertaz y el progreso.

2 responses so far

Mar 09 2010

Microqontos

Published by under cousas de meu

Un par de microqontos meus andan pola rede: O Atrezzista e No bar. O primeiro xorde dunha iniciativa do bulideiro sr Landesa, que argallou un certame de microqontos que está a descubrirnos textos moi bos. A cousa é sinxela: a partir dunha fotografía que che envía, tes que facer un microqonto. O segundo é un sucedido, no Carlete, bar de Vilariño, durante o mundial de fútbol 2002. Aparece en Slonek. Microtales in any language unha iniciativa de X. Frías Conde na que tiven a honra de colaborar.

One response so far

Mar 04 2010

Hendrix e Interpol no Faro da Cultura

Published by under cousas de meu

Copio e colo artigo que publiquei hoxe no Faro da Cultura.

Jimi Hendrix- Valleys of Neptune

Este ano cúmprense 40 anos do falecemento do que para moita xente é o mellor guitarrista de rock de todos os tempos, Jimi Hendrix, o rapaz que revolucionou o xénero con vintepoucos anos e apenas 3 discos de estudio editados en vida.  Así o considera por exemplo a revista Rolling Stone, que lle outorgou o primeiro posto na súa listaxe dos 100 mellores guitarristas da historia publicada no 2003. Listaxe na que tan só 3 persoas, -Joni Mitchel, Joan Jett e Ali Farka Touré-, non cumprían asemade as dúas condicións aparentemente imprescindibles para ser considerado un mestre da guitarra: ser un home e falar o inglés.

Para alén de listaxes, categorías ou clasificacións que pouco ou nada teñen que ver coa arte, -e a música vaino seguir sendo sempre, aínda que haxa quen teime en transformala en produto-, o que é innegábel é que o xenio creativo deste músico de Seattle reborda o rego estreito no que a industria musical xa a finais dos anos 60 quixo encauzalo. Paradoxalmente, o proceso creativo de Hendrix, afastado por completo de cuestións económicas ou temporais, permítelles agora aos preservadores do seu legado e á multinacional Sony Music tirar un novo disco do guitarrista zurdo, -o que fai o número 5 dos seus traballos de estudio póstumos-. O método aparentemente anárquico e profundamente meticuloso co que o artista encaraba o seu paso polos estudios de gravación deixou moreas de cancións inéditas, de versións de grupos da época, de reinterpretacións de temas propios, que na altura fixeron tolear produtores, managers e industria mais que hoxe en día son o celeiro onde atopan con facilidade o éxito seguro que lles ha reportar grandes beneficios.

Iso vai ser Valleys of Neptune, (2010, Sony Music). Sesenta minutos inéditos do guitarrista autodidacta e excéntrico. Do home que lle prantou lume a súa Fender Stratocaster no retorno triunfal aos EEUU para o Monterey Pop Music Festival, no ano 67. O que dous anos despois interpretou en Woodstock a versión máis polémica do himno dun país no que os horrores da guerra eran combatidos a golpes de psicodelia e love and peace. Aquel arrumbado, en definitiva, nun recanto do noso imaxinario a tamaño póster. Entre as alfaias que a industria fai viaxar no tempo até os nosos días atopamos dúas versións de éxitos da época: Bleeding Heart, do bluesman Elmore James, e Sunshine Of Your Love, dos Cream, acarón de varias interpretacións novedosas de temas do propio Hendrix como Stone Free, –que xa aparecera na cara B do single Hey Joe relanzado no ano 98-, ou Hear My Train A Comin’ e Lover Man, -presentes noutros discos póstumos-. Entre o material realmente inédito, encontramos apenas unha gravación da súa derradeira sesión coa banda que o levou ao estrelato, The Jimi Hendrix Experience, ou o que é o mesmo, o baterista Mitch Mitchell e mais o guitarrista Noel Redding tocando o baixo. O 14 de abril do 69 gravaron Ships passing through the night, un medio tempo que nunca antes se incluíra en ningún disco nin británico nin americano de Hendrix. Agás este tema, as que máis poderán sorprender o fan do guitarrista serán as versións “embrionarias” de dúas cancións, In From The Storm e Look Over Yonder, ás que Mitchell e Redding lles gravaron a base rítmica no 87 e que  aparecen agora publicadas como Crying blue rain e Mr Bad Luck.

Na rede, os blogueiros e os seareiros das webs de música estatais mostran nos seus comentarios ter o corazón dividido diante do lanzamento o vindeiro 8 de marzo deste novo disco. Hai críticas á pouca valentía dunha industria enrocada nunha visión curtoplacista e exclusivamente económica da música, que fai tirar unha e outra vez dos clásicos e apostar pouco polos músicos contemporáneos, pero a maioría agarda cando menos con curiosidade a saída. Para mercar o disco e/ou para poder gravalo dalgún xeito, coma sempre se fixo cos discos. Sería interesante saber que opinarían sobre a pirataría todos e todas as músicas que se converteron, como Hendrix, en mártires do rock para maior gloria da industria. Lamentabelmente só poderemos escoitar as opinións dos que recollen no seu nome os discos de platino.

Interpol

Afortunadamente, a calidade musical dos discos que se van publicar neste 2010 non vai chegar só dende os anos 60. No panorama rock internacional albíscanse varios traballos que achegarán boas sensacións e dende logo entre eles atópase o que será o cuarto traballo da banda neoiorquina Interpol, do que xa se falaba no 2009. Adiado o ano pasado pola estrea en solitario do vocalista da banda, Paul Blanks, que se presentou en solitario como Julian Plenti, semella que será entre marzo e abril cando o cuarteto estadounidense, -representantes do chamado post punk revival xunto a bandas como Franz Ferdinand ou The Strokes-, presente definitivamente un traballo no que din pretender volver ao son de Turn On the Bright Lights (2002, Matador), a súa estrea discográfica e un dos mellores discos de rock da década. A voz persoal de Paul Blanks, autor tamén das letras, coloca o ramo sobre a arquitectura traballada na guitarra de Daniel Kessler, o baixo de Carlos Dengler e a batería de Sam Fogarino, para revisitar musicalmente, -tamén na estética-, o traballo das bandas que naceron despois do trallazo punk dos 70, como The Cure. Despois da exitosa presentación viñeron Antics, (2004, Matador) e Our love to admire, (2007, Capital Records) dous bos traballos que, no entanto, non superaron a calidade do traballo de estrea. Voltar a armar agora un disco como aquel, con temas como Obstacle 1 ou PDA, semella complicado e a propias declaracións nese sentido non son bo síntoma mais, dende logo, facelo só está ao alcance dos que conseguiron soar como soaría Joy Division se tivesen escoitado aos Pixies. Nos próximos meses sairemos de dúbidas.

Comentarios desactivados en Hendrix e Interpol no Faro da Cultura

Feb 28 2010

pagáns na galerna

Published by under cousas de meu

O próximo vai co Premiere…abur movie maker!

One response so far

Next »