Cousas da vidaArchive for the '' Category

Feb 11 2010

Música asturiana+Os Folkgazais. Faro da Cultura 04-02-10

Published by under Cousas da vida

Artigo publicado no Faro da cultura do pasado 4 de febreiro.

As músicas de Asturias

Algo ferve na música asturiana. Nestes primeiros días de 2010, varias compilacións están a ser publicadas, o que nos permite comprobar a cantidade e calidade da música feita no país veciño. Nestes primeiros días do mes de febreiro ten prevista a súa saída o Anuariu Sonoru de la Música Asturiana 2009, ASMA’09 (Fnast.net, 2010). No compilatorio participan máis de 40 bandas asturianas, -cantando nas dúas linguas propias do país, (asturiano e galego de Asturias), ou en castelán-, achegando todas eleas algunha peza e/ou videoclip editado durante o ano 2009. Necesariamente ecléctico, ASMA ’09 dá acubillo ao rock clásico, ao punk, ao folc, á fusión,… e dende logo é unha radiografía do acontecido no eido musical ástur o ano pasado, co que se converte nunha maneira perfecta de coñecer que se está a cocer para alén do Eo. FalaNonCaduca, Dixebra, os Folkgazais, Mapi Quintana, Fe de Ratas,…, e unha listaxe interminábel de bandas participan neste valente proxecto que quere apresentar ao mundo o traballo dos músicos e músicas asturianos. Máis próximo a Galiza, xeograficamente e culturalmente, o disco Conceyo de cantares, editado en xaneiro deste ano pola Oficina de coordinación cultural e Lingüística do Parque Histórico do Navia, apresenta doce temas cantados en galego de Asturias, onde aparecen algunhas das primeiras propostas no eido do rock cantadas na variedade do noso idioma falada no occidente asturiano, como as que apresentan os xa consolidados Hermaos del Herba Seca ou os Bacotexo, acarón dalgunha das novas bandas que nestes últimos anos están a lle dar novos folgos ao folc feito no occidente de Asturias. Así, o Conceyo de cantares, conta coa presenza de Herbamora, un grupo de seis mulleres que tenta a renovación da música tradicional, revisitando o concepto dos grupos de pandereteiras asturianas dun xeito semellante ao que Faltriqueira fai no noso país. Tamén colabora no proxecto Mezá, unha banda de Boal con apenas 3 anos de andaina ou Cádaba, unha formación maís consolidada, que apresentou o ano pasado na Caridá, Asturias, o seu segundo traballo, Camíos de ferro. E neste traballo aparece tamén unha peza de Ígor Medio e Lisardo Prieto: Penouta, nome dunha fermosa serra para unha fermosa canción que aparecía no disco Dual desta formación que mirou traxicamente cortada a súa traxectoria despois da morte de Ígor nun accidente co seu grupo Felpeyu, onde tamén finou outro integrante da mítica banda folc asturiana, Carlos Redondo.  Como contrapunto a todo este pulo dos novos músicos, o Conceyo de cantares conta coas achegas dalgún solista xa entrado en anos, como Elena Mera Alonso, que interpreta un cantar tradicional do rosco das vodas, unha regueifa, ou Francisco del Camín de Rozadas, que interpreta “A filla d’Antón” e “Brañavara”, ambas as dúas pezas tradicionais e coñecidas nas dúas bandas do río Eo.

Para alén destes traballos colectivos, como cada mes de xaneiro dende o ano 2000 aparece puntual o Anuariu de la música asturiana, unha interesante publicación que chega a súa décima edición este ano e que se pode descargar de balde dende a Internet. Trátase dunha revista onde se fai un repaso polo panorama musical asturiano, desta volta do ano 2009, e nela volvemos atopar entrevistas e reportaxes con moitos dos nomes que protagonizan os traballos devanditos. No eido folc destacan a revelación do ano pasado: Mapi Quintana. Unha muller de Pola de L.lena afincada nos últimos anos en Amsterdam que mistura jazz e tradición na súa estrea El sonar de les semeyes, (Musifactor, 2009), probabelmente o mellor disco asturiano do ano. Un resumo dos seus 8 anos en Holanda, enchoupado na tradición e aleitado dende o jazz sobre o que camiñan as melodías tradicionais asturianas e onde a uileann-pipe e a percusión tradicional se xuntan coa instrumentación máis clásica do jazz. O disco foi gravado cunha das bandas coas que traballou na súa estadía nos Países Baixos. O Anuariu tamén fai referencia a Xera, un grupo do Valle del Trubia, con 6 anos de andaina na fusión da tradición e a electrónica. Os Xera apresentaron en 2009 o seu segundo trabllo Tierra, onde teiman neste achegamento da música tradicional á experimentación e á electrónica, pero, desta volta botando man do rock sinfónico dos 70 e da electrónica e o espírito new age dos 80.

Presentación do novo disco dos Folkgazais en Tapia, o 2 de xaneiro

Conjunto Os Folkgazais. Músicas de ambas as marxes da ría

Apenas unhas horas despois de comezar o 2010, a noite fría do 2 de xaneiro, xentes diversas congregábanse no auditorio de Tapia de Casarego, Asturias, enchéndoo até a bandeira. Algúns baixaban dende a serra, dos Oscos, outros cruzaran o río Eo dende Ribadeo ou Cedofeita. Desafiaban todas e todos o frío e mais a resaca das festas do Nadal para asistiren á apresentación do primeiro traballo d’Os Folkgazais, Cama de Folkga, (autoeditado, 2010), a súa particular homenaxe ás bandas que aledaban a vida ruín e dura dos anos 30 e 40 do século pasado polas terras do Eo-Navia e a Mariña de Lugo. Moitas delas precursoras en introducir na península os ritmos tropicais que chegaban a estas terras da man dos indianos. Vestidos cun look retro que os achegaba aínda máis as bandas da época, o Conjunto Os Folkgazais, con base de operacións na Veiga, Asturias, mais con músicos das dúas bandas da ría de Ribadeo, foi apresentando os 13 temas deste traballo de estrea, a maioría deles tradicionais ou de músicos históricos da bisbarra coma Os Quirotelvos ou o lendario gaiteiro Firme de Batribán, agás algunha peza asinada polo acordeonista Abel Pérez. Alicerzado na dozura da voz de Vanesa Villarmarzo e no acordeón, o son dos Folkgazais arrecende a señardade e transpórtanos aos bailes e romarías das aldeas e vilas do século pasado. A poesía de Belén Rico Prieto e Lucía Iglesía, -na fala, no galego de Asturias, como a maioría das cancións-, mestúrase coa música do grupo, cun repertorio onde o vals de Taramundi ou o pasodobre de San Roque, ben coñecidas en Galiza, soan acarón da polca dos Oscos, da fermosa rumba del Eo ou da curiosa adaptación da peza asturiana Soy de Verdiciu, rebautizada polos Folkgazais como Son un fenicio.



Os Folkgazais:

Corquiéu versionando Penouta:

Comentarios desactivados en Música asturiana+Os Folkgazais. Faro da Cultura 04-02-10

Feb 08 2010

ondas do mar de vigo…

Published by under Cousas da vida

Vimos de saber da paralización do derrubo da nave de cableiros, -para construír a sr. Porro unha fonte cibernética-, ordenada polo alcalde de Vigo. Seica a obra non ten licenza municipal. O perenne sorriso da ex-alcaldesa marchou por un segundo da súa face. Falemos, dixo. Mais lembrou que ao seu entender a obra non precisa licenza municipal pois son traballos “vinculados a la propia actividad del puerto”.  Ben.

Non se me ocorre dubidar de que indubidabelmente unha fonte cibernética está moi vinculada á actividade do porto de Vigo, nin tampouco dei en cuestionar cómo é, que con máis de 30 000 parados na cidade, os seus representantes pelexan por fontes. Cousa deles e cousa nosa que os votamos. A que si resulta curiosa é a comparanza entre o que acontece a unha e outra banda da ría cando o Porto de Vigo se enfronta cun concello. A alcaldesa de Cangas dixo, unha e outra vez, nos medios que o concello non podía deter as obras en Massó. Acusou o grupo municipal de ACE de pedir algo “imposíbel”, a paralización, e de atacala deliberadamente no canto de se dirixir á verdadeira culpábel, a sra. Porro. Fantaseou, como o voceiro municipal sr. Álvarez, sobre escuros acordos ACE-PP, (esquecendo que a última vez que se atoparon os seus líderes fóra dun pleno foi nos xulgados), e pola vila a maquinaria bloqueira tentou espallar a idea de que Abalo metera abordo a todo o mundo.  E agora resulta que… na outra banda da ría, un concello si paraliza unha obra e que a presidenta do porto si que  quer falar cun concelleiro de urbanismo para chegar a un acordo. E iso que o de Massó non está vinculado á actividade propia do Porto e a fonte, disque, si. Reparade na gravidade do asunto: o Porto en Vigo pide entrevistarse co concelleiro de urbanismo, porque o alcalde manda paralizar; en Cangas, o concelleiro de urbanismo ten que meterse diante das máquinas e da Garda Civil, porque a alcaldesa non manda paralizar. En Vigo os concelleiros din que “No se puede hacer caso omiso de una resolución de la autoridad, en este caso de la Administración local”; en Cangas, son arrestadas pola Garda Civil porque a máxima responsábel da Administración local se enrocou nun envurullo de sinais  e indecisións. E isto, entendo, só ten dúas explicacións, ou ben a alcaldesa non se entera, o que é grave, ou ben non se quere enterar, o que aínda sería peor. Afortunadamente, a paralización de Vigo, -polo motivo que for-, pode ter efectos colaterais moi curiosos…en Massó tampouco se vai mover unha pedra. Ou Marina Atlántica vai tentar retomar o traballo cos camiños pechados e os entullos da nave de cableiros de fondo?

Comentarios desactivados en ondas do mar de vigo…

Feb 07 2010

Anselmo López Carreira

Published by under Cousas da vida

Hai tempo que quero conseguir o libro deste home, O Reino medieval de Galicia, de edicións A Nosa Terra.

One response so far

Feb 03 2010

novo video-clip dos ruxe

Published by under Cousas da vida

Os Ruxe Ruxe sacan video-clip novo. Un outro  adianto do seu novo traballo. Xa nos tarda…

BURATOS (Ruxe-Ruxe) from Pixel Films on Vimeo.

One response so far

Xan 31 2010

O Faro no Morrazo

Published by under Cousas da vida

Nacín en Vigo. Para ben ou para mal, levo 30 anos, 30 xa!, lendo o Faro. Dende que era un cativiño. Nunca época en que internet era unha ilusión e chegar á miña aldea levaba 7 horas, eu percibía como algo excepcional que todas as novas do mundo chegasen até Chapela, -as instalacións que visitara abraiado nunha viaxe escolar-, e saísen publicadas naquelas follas xigantescas, que arrecendían diferente ca os libros e falaban tamén de cousas distintas. Pero o tempo pasa.

Agora, até escribo de cando en vez no xornal que lles dá nome aos xornais no sur do país. Xa non me abraia que a información voe dunha banda a outra do mundo en segundos, pero segue a haber cousas que me deixan pampo. Noutronte, venres 29, rachou o pacto de goberno de Cangas. ACE, a coalición de esquerdas coa que me presentei as eleccións, deixa as súas concellarías polo reitarado incumprimento do pacto e os continuos desplantes e inxerencias dos seus socios de goberno. Non quero entrar en se fixo ben ou non. Se ten parte da culpa do problema ou a ten toda. Entendo que a responsabilidade é de outros, persoalmente, pero non é aí onde quero chegar. O que me deixou parvo foi o tratamento outorgado á información pola delegación no Morrazo do xornal, dirixida pola señora Cristina G. eficazmente secundada polo seu home, o señor J.Calvo.

Corto e colo extractos da información facilitada no xornal. Non son artigos de opinión, como podedes comprobar nas ligazóns, son noticias. Tendeciosamente redactadas, pero noticias. E lamentabelmente, isto semella que só vai ser o comezo.

Das novas que tratan a ruptura do pacto, déixovos entrecomiñados algunhas das frases que os redactores da noticia intercalan: “Xosé Manuel Pazos, ya ex edil de Cultura, que se doctoró ayer en arte dramático”; “Fue este público, a modo de coro griego, el que gritó a la conclusión: “¡Clara dimisión, Clara dimisión…!”; “No obstante, y para que no faltara ese gusto que tienen algunos directores por dejar abierto el guión, Pazos dijo que”; “Evidentemente, Pazos tenía lo que buscaba: aplausos al final de su comunicado, que coincidía, por cierto, una semana después de que se sumara con entusiasmo a la reinauguración de la Casa de Cultura de Cangas”; “el líder de ACE, Mariano Abalo, que después se quedó como apuntador detrás de Pazos”; “El tripartito de Cangas era una matrimonio de conveniencia. El BNG y ACE se habían enfrentado duramente ya en la noche de pegada de carteles electorales. Pero sólo con sus tres concejales era posible sacar de la Alcaldía al popular José Enrique Sotelo”. E podería seguir. Nin unha mínima referencia ao pacto de goberno nin á posición da confraría nin a que nunha vila de 25 000 habitantes, saíron á rúa 7 000 persoas a protestar contra o pelotazo de Massó.

E a cousa non queda aí. Noutra nova do xornal, referente ao plan E, déixannos esta pérola, falando da non asistencia de ACE a unha reunión: “por eso también no le preocupó demasiado al concejal de Cultura, Xosé Manuel Pazos, que no hubiera este año Festival de Comparsas.” E como remate da nova, despois de debullar os investimentos do plan E na vila …. (redobre de tambor) “El Plan E tuvo también mucho que ver en los plazos de rotura del tripartito. ACE, sobre todo, su concejal de Cultura, Xosé Manuel Pazos, esperó a que las obras en la que él tenia protagonismo fueran inauguradas. Ahora no tenía ninguna.”

http://www.farodevigo.es/portada-o-morrazo/2010/01/30/ace-abandona-tripartito-acatar-papel-socio-sumiso-e-mudo-bng/407359.html

http://www.farodevigo.es/portada-o-morrazo/2010/01/30/ruptura-cansina-anunciada/407358.html

http://www.farodevigo.es/portada-o-morrazo/2010/01/30/plan-e-cierra-obras-cementerio-plaza-abastos-gatanal/407282.html

Desgrazadamente, teremos que seguir informando.

Comentarios desactivados en O Faro no Morrazo

Xan 15 2010

Descarga ao vivo no Faro da Cultura. 14-01-10

Published by under Cousas da vida


O pasado venres 8 de xaneiro tivo lugar a presentación ao público de Descarga ao vivo, (Falcatruada, 2009). Na FNAC da Coruña, o Alejandro Vargas New Trio puxo a música no evento que serviu para dar a coñecer o CD-DVD gravado ao vivo na Habana, en febreiro de 2008 e mais na Coruña, Compostela e Vigo, no mes de xullo de 2009. Únicas catro ocasións de gozar en directo coa fusión das tradicións musicais galega e cubana da man dun combo formidábel formado por músicos dos dous países e argallado no marco da colaboración entre o Instiuto Superior das Artes de Cuba, ISA, e aCentral Folque galega. Pedro Pascual, Marcos Teira, Edelmiro Fernández, Quin Fariña, Óscar Fernández, Xabier Díaz, Guadi Galego e Ugia Pedreira pola banda galega e mais Alejandro Vargas, Raciel Jiménez, J. Manuel Díaz, Ernesto Vega, Adonis Ríos e Diana Gutiérrez pola cubana, -para alén de bailaríns de ambas as beiras do Atlántico e algún convidado especial como Pablo Milanés cantando a Curros na Habana-, arremuíñan neste proxecto rumba e jota, guajira e muiñeira, habanera e danzón para nos deleitar cunha revisión contemporánea e por veces fortemente jazzística das obras dos compositores galegos que viviron en Cuba ao longo da primeira metade do século XX.

Non é dende logo casual que o himno galego se estrease na illa do Caribe en 1907 ou que o primeiro coro galego se crease tamén alén do mar. Por vontade propia, como no caso do José Castro Chané, ou forzados pola sublevación fascista, como no caso do músico e alcalde de Sober en 1936, Antonio Rodríguez, o certo é que unha porcentaxe dos galegos e galegas que emigraron cara a Cuba no século pasado levaron gaitas, acordeóns e clarinetes nas súas maletas e sobre todo as melodías do país no seu interior. Estes músicos atoparon nas cidades da illa, máis desenvolvidas e cosmopolitas ca as da súa terra de orixe, o terreo propicio para desenvolver un labor artístico que axiña deu uns froitos mestizos e exquisitos que en moitos casos remataron por volver a Galiza cos emigrantes retornados. Isto permitiu, como ten apuntado X. Souto, que as bandas e orquestras do noso país avezasen os bailaríns aos ritmos tropicais nas romarías moito antes de que alguén pronunciase a palabra salsa nos Estados Unidos e ademais xunguiu para sempre as tradicións musicais desas dúas terras afastadas por un océano.

O proxecto nace do traballo de investigación de Ramón Pinheiro, -investigador especializado en documentación musical e director artístico d’aCentral Folque-, sobre o repertorio inédito destes músicos e compositores galegos que emigraron a Cuba a comezos do século XX. Despois da estadía de cinco meses e do traballo de campo desenvolvido polo investigador no 2007 en colaboración co ISA, para alén de conseguir o material para o seu estudo histórico, A La Habana quiero ir. La música gallega en Cuba (Sotelo Blanco, 2009), descubriu un gran repertorio que se rematou convertendo na base do proxecto musical Descarga ao vivo. Este encontro entre a música galega e a música cubana deuse a coñecer no Teatro Mella da Habana no marcos dos actos organizados co gallo da presenza de Galiza como cultura convidada na feira do libro da capital cubana. Diante dun auditorio ateigado, o combo foi debullando as pezas de Pascual Veiga, Guillermo M. Tomás ou dos propios mestre Chané e Antonio Rodríguez, creando no público curiosidade e sorpresa ao descubrir unhas músicas ás veces exóticas, -e interpretadas con instrumentos como gaita ou zanfona practicamente descoñecidos na altura na illa-, mais que, dalgún xeito, tamén sentían como pertencentes á súa bagaxe musical. Algo semellante aconteceu na estrea do proxecto desta banda do Atlántico e dende logo a sensación de asistirmos a unha fusión natural, -que resulta sorprendente e novedosa mais que asemade nos proporciona a estraña sensación de ter sido xa escoitada e vivida-, tamén nos chega aos que gozamos da versión enlatada desta Descarga ao vivo. Traballo que xa foi sinalado como o disco máis destacado de 2009 por culturagalega.org e que é candidato aos Premios da Música 2009 estatais nas categorías de Mellor álbum, Mellor álbum de fusión, Mellor produción e Mellor Técnico.

One response so far

Dec 25 2009

Os Papaqueixos + Zënzar no Faro da Cultura 24/12/09

Published by under Cousas da vida

Os Papaqueixos, 10 anos despois

O pasado 31 de outubro celebrouse o décimo aniversario do Grelo Folc, organizado pola asociación cultural O Abordelo en Monfero, A Coruña. Despois dunha sesión vermú que nalgúns intres semellaba devir en eterna, e que percorreu guiada polos Veraneantes as tabernas todas da contorna, a festiña armouse ao pé do mosteiro cisterciense, mosteiro da Cela seica lle din por aló. Ao abeiro do damero de pedra e lousa da fachada principal, unha restra de cinco bandas bravús ameazaba cunha noite de churrasco e pelo no peito; desta volta, coa polbeira substituída por un hippie que facía fajitas vexetais. Cousas da globalización.

Porén, algo diferenciaba o Grelo Folc deste ano do resto de festivais do verán, esas mutacións xenéticas das verbenas que agroman en todos os recantos do país. A décima edición da festa de Monfero presenciou a volta aos escenarios, oito anos despois de teren baixado por penúltima vez, dos Papaqueixos. Descoñecidos para moitos, banda de culto para outros, os Papaqueixos son unha banda heterodoxa que soubo fusionar folc, funk e ska coa mesma intelixencia que deitaban nas letras das súas cancións. Formados a mediados dos noventa, fundadores de Amelga, a asociación de músicos en lingua galega, os Papaqueixos pertenceron dende os comezos ao movemento Bravú. De feito aparecían no disco que apresentou en público o movemento, Unión Bravú, cunha versión longa de Matías, o morcego un dos temas do único disco que sacaron nos seus 5 ou 6 anos de vida, A lóxica aplastante do comité de propaganda, (1999), convertido hoxe en obxecto de culto. Malia a moitísima diferenza na proxección mediática, probabelmente xurdida noutras diferenzas de máis calado, o certo é que hai quen asegura que Teknotrafikante, o irreverente hit parade daquel traballo discográfico, representa o Galicia caníbal dos anos 90. O retrousiño do Sito Miñanco! Preso político! soou arreo e non só en Galiza, mais deseguro con máis raiba, -e rexouba-, aquí, entre unha mocidade que medraba mirando como políticos e narcotraficantes compartían decote mesa e mantel. Mais así como chegaron sen facer moito ruído, os Papaqueixos desapareceron silandeiros, ao tempo que esmorecía todo o Bravú, e mentres que algúns dos seus membros abandonou o primeiro plano musical, outros continuaron a súa andaina noutras formacións. Banda Potemkin. Os Tres Trebóns. Ultraqäns. O Jarbanzo Nejro. Os Cuchufellos. A traxectoria posterior dos integrantes da banda espállase por moitas das formacións de rock galegas dos últimos 10 anos. Todas elas cunha traxectoria máis longa, con máis presenza grazas á internet e ao tímido apoio que se lle comeza a dar á música galega, pero ningunha delas coa importancia que os Papaqueixos tiveron na nosa música. Nunca máis se volveu xuntar arredor dun proxecto de rock ou de folc rock no país tanta calidade, inconformismo e imaxinación como co sexteto coruñés. O seu disco é unha bomba sonora onde se misturan a retranca, a poesía, a sonoridade celta, o punk e o Cuco de Velle para lle pór música a unha visión surrealista e desgrazadamente real da Galiza dos anos 90. Zarrapicados con “retallos” delirantes onde a banda expresa filias, fobias e paranoias, os trece temas do traballo presentan unha diversidade cargada cara ao folc rock no musical e cara á ironía absoluta nas letras. Entre o virtuosismo na gaita de Xan Xove e a contundencia da base rítmica que argallaban entre os bombos Fran Amil e no baixo Antón Díaz, voaban frauta, Manolo Montero e guitarras, Paco Ramos e Faustino Vilaro para apresentar pezas que podían choutar nun segundo da dozura do tradicional á potencia do punk-rock sen que a mudanza parecese estraña.

Na súa corta andaina percorreron escenarios do país, participando en moitos dos daquela incipientes festivais do verán, onde os vellos das aldeas contemplaban con espanto a “orquestra” que a mocidade decidira contratar. Nunca tocaron, iso si, dediante de 20 000 persoas, nin soaron a todas horas en emisora ningunha. Pero son responsables en gran medida de que moitas novas bandas comprobasen que se podía facer música moderna, divertida e de calidade en galego.

A “Tribu”. Zënzar

A banda de rock de Cerceda, Zënzar, vén de sacar o seu quinto traballo de estudio, A “Tribu”, (Lonxa Cultural, 2009) onde contan as súas vivenzas de cativos, a vida na aldea nos anos 70 e 80, as primeiras viaxes conxuntas a ver concertos, un estilo de vida xa desaparecido e o que lle fan a súa homenaxe particular. Despois de 22 anos de andaina, os primeiros anos co nome de Mördor que tiveron que mudar por problemas legais, os Zënzar camiñan cada vez máis cara ao rock, incluso cara aos medios tempos neste último traballo gravado nos estudios Océano por Javier Abreu e abandonan o son máis punk dos seus comezos. No entanto, manteñen a contundencia, a denuncia, por exemplo RAEñala, a súa querencia polos narcocorridos, desta volta La pista secreta de Alberto Sepúlveda, e volven deixarnos algunha peza sobresaliente que segue a estela da xa mítica Crus de Marihuana, sen dúbida neste novo traballo é A culpa foi de Leño a que merece esta distinción. Agás algún baixonciño nas letras, o traballo mantén o nivel dende Coa forza da palabra até o bonus track, unha versión acústica do Tiven un bar, un dos mellores temas do seu anterior disco, Sigue…e dálle.

Para este seu novo disco contaron coa colaboración de Vituco Neira dos Ruxe Ruxe e Xurxo Souto dos Tres Trebóns, ademais de María X.Silvar, dos Chámalle Xis, o saxofón de Pablo da Lama, os percusionistas Manolo Suárez e David Bolaño e mais o gaiteiro José M. Ares. Tamén colabora o GendeBeat, o maior referente do beatbox galego, ese novo elemento que se uniu con moita forza ao hip-hop e que consiste en facer ritmos e imitar sons coa boca e que serve de base rítmica ao rapeo espontáneo.

Ollade o vídeo que paga a pena…

4 responses so far

Nov 24 2009

TVG get off the air…

Nel poblo del meu pai, en Rozadas, na parroquia del mesmo nome del concello de Boal, falan máis ou menos del xeito que eu tou intentando transcribir aquí. Falamos así. Todas e todos. Os vellos, as mocías e el único nenín que hai, de Ca’Santiago, tamén. Incluso os que coma eu levamos indo nas vacaciois desde cativos e agora nos achegamos alló menos del que quixeramos.  E nel poblo sempre viron a TVG. Era a canal que estaba posta sempre, en cada casa na que entrabas pra tomar el café ou condo ías de pullavilla. Mesmo na da mía  tía Élida. El Piñeiro, el Gayoso, as pandereteiras d’Ardebullo,… enchían úa miga el oco que deixan as ausencias. E non che me peta andar a pensar agora se iso é bon ou malo ou regular. Nin entrar polo aro das lluitas filo-i-lóxicas de se fala de transición, se gallego, se neo-lingua ou uzbeko. Dáme igual. Eu sei ben el que penso, e tamén sei el que opinan muitos outros, dun llado e del outro. Peró tamén sei que todos eles, os que viven alló e non esoutros que opinamos por internet desde as cidades, vían a TVG e queren seguir a vela. Seguramente porque falan semellante e de cousas, e xeito, semellantes. É evidente que el que divirte a úa muller de 60 anos de Chantada tamén vai fello cúa de Santalla d’Ozcos ou da Veiga e a persoa que non se percate disto tein problemas pra percibir as cousas. E insisto, fóra debates filolóxico-culturais que por riba non se diron condo a televisón dixital inzou Asturias de cadenas en español. (Aí seica non había invação). Non é iso el que conta agora. El que conta é que a xente, libremente, escolleu mirar na televisión úa cadena que agora non van poder ver. Diminúe a oferta e por riba faino coa televisión pública que mellor cumpría a faceta cultural e integradora que se supón, ou xa non??, que  deben cumprir os medios de comunicación públicos. Por moi parvada que pareza, a única que lles enviaba saúdos, dende o Luar ou dende o Cifras e Letras. A que lles puña películas resesas e lles daba el parte que eles ouguían.  Tamén a que lles dicía que el PP era a mellor cousa del mundo, claro. Peró eles, al revés ca nosoutros, xa non van poder nin criticala.

2 responses so far

Nov 19 2009

o país dos ananos (revisited)

Published by under Cousas da vida

Nos últimos 4 ou 5 días levo mirado varias situacións que me trouxeron de volta unha discusión mantida por Carmen B., Xurxo M. e eu mesmo nunhas afastadas aulas de Marcosende. Somos o país dos ananos, vivimos como ananos, -xa nolo recorda seguido Gadis, maloserá!-, e somos basicamente os responsables, Nós, dos feitos que acontecen nesta, A Nosa, terra. Quen mantiña esta tese era Carmen B. e quen máis a combatía era o Xurxo, aínda que eu tampouco concordaba en absoluto coa visión da arroutada comunista. Pero…

Despois de comprobar con asombro como unha das mentes máis capacitadas da nova esquerda galega coincidía no seu concepto de revolución social coa multinacional Ikea, -e que vivan as L7-, despois de ollar como o enésimo proxecto de reconstruçom nacional anda a mandar enquisas que dan a risa, despois de presenciar espaventado como unha catedrática de filoloxía non é quen de  comprender o concepto de ficción e separalo do de realidade, despois de todas as cousas que me lembran a cada paso a mestura de ruíndade e sometemento en que vivimos,  a loita de egos dos que falan da loita de clases, a miseria intelectual dos que defenden o galego atacando o portugués, os mamóns acomodaticios que chuchan do teto e narcotizan a grei a base de empanada, viño, -fariña na juventú- e puticlubs, despois de todo isto non me queda outra que lle dar a razón a Carmen B.

Para que carallo iremos á universidade se aló sempre damos en pensar…co ben que se está na discotasca!!

enano-perreando-499x666

2 responses so far

Set 13 2009

Tarde, mal e arrastro

Published by under Cousas da vida

O neghosio montárono os dous vices cando se coñeceron facendo un libro. Entre parágrafo e parágrafo, un deles faloulle ao outro duns amigos, os da caixa, que tiñan un choio a medio facer nun lugar no que el podía meter man. E meteuna claro. Aos compañeiros comunistas a úlcera socialdemócrata deulles unha reviravolta no bandullo pero calaron, aínda calan , a boca. De todos os xeitos, o plan non era malo. A xentiña logo olvida, sobre todo cando todos vogan na mesma dirección. Medios de comunicación e partidos políticos xuntos son quen de nos convencer que a terra é cadrada. E por riba, as proféticas palabras da secretaria de finanzas, -despois heroína da historia-, ecoaban sen descanso nos ouvidos dos compañeiros comunistas: teremos solidez financieira. Só había un pequeno problema.

Resulta que no lugar onde un vice lle dixo ao outro que os amigos querían meter a man, -até o ombreiro-, o lugar onde a secretaria de finanzas, -curiosas causalidades-, gobernaba con man de seda en luva de ferro, había un probe toliño, ao que as más linguas lle puñan alcuño de monicreque, que non estaba dacordo co neghosio. E mira que un dos vices fachendeaba pola casa dos amigos do outro: vós tranquilos! A ese xa o domeo eu…Pero non houbo maneira. Incluso os amigos mandaron ao seu vice a ver se o probe tolo quería entrar no neghosio mais dixo que non. Aínda así tiraron para adiante.

O resto da historia xa é máis coñecida. A secretaria de finanzas, á que a luva de ferro non lle deixaba chegar o rego a cabeciña, foi paseniño, paseniño, sumando inimigos e inimigos. E de súpeto atopouse con 6 000 persoas a berrar encontra dela pola rúa. Con 500 barcos de baixura a portar cartaces encontra dela polo mar. Con veciños detidos, multados e mallados e veciñas detidas, multadas e malladas, mentres ela paseaba do ganchete cos amigos. Os compañeiros comunistas estiveron a piques de ingresar no hospital. En recuperándose, foron mirala e dixéronlle que había que estar cos mariñeiros e co pobo traballador. Ela riu. A úlcera pegou outro brinco nos bandullos dos compañeiros comunistas. Decidiron ir eles acanda os mariñeiros e o pobo traballador.

Mais o pobo traballador e os mariñeiros parvos non son e os compañeiros comunistas case que acaban no mar. Ao marcharen, apupados pola xente, apuraron o paso cara ao seu vehículo. A úlcera socialdemócrata saltaba á comba con vigor. Un home de barba,  un vello que botaba unha liña dende o peirao, mirou para eles e estivo a piques de lles dicir que iso lles pasara por chegaren tarde, mal e arrastro. Mais non lles dixo nada.

ovos

Comentarios desactivados en Tarde, mal e arrastro

« Prev - Next »