cousas da linguaArchive for the '' Category

Mai 20 2010

uma outra ideia do galego

Published by under cousas da lingua

Atopei em chuza uma ligação a este blogue: otraideadelgallego.wordpress.com.  Uma rapaza, coido, da Corunha que mora no Brasil e foi lá atopar os benefícios de conhecer o galego. Fai umas reflexões muito interesantes, leiam. (Melhor na ordem cronológica, de abaixo para acima)

Comentarios desactivados en uma outra ideia do galego

Mai 07 2010

apresentação

Hoxe fomos de apresentación. O amigo Héitor Mera presentou as dúas colectáneas de artigos de crítica literaria que vén de publicar, artigos que leva dez anos xa deitando aquí e acolá na prensa do país. Acompañado do profesor Costas e do sr Barcia, o editor, o compañeiro Mera permitiunos gozar das súas palabras mentres dabamos conta dun albariño e duns anacos de empanada.

Quedo cunha frase do Quique Costas: é imprescindíbel que un bo crítico literario diga o que pensa, o que REALMENTE pensa dun libro. É certo. Contrariamente ao que se ten defendido arreo dende certos sectores, é precisamente nun sistema literario coma o noso onde isto é verdadeiramente necesario.

Comentarios desactivados en apresentação

Mar 16 2010

eX(de)CrETanDO (I)

Published by under cousas da lingua

Venres fun escoitar o sr. Anxo Lorenzo na universidade. Falou sobre o seu decreto do plurilingüismo. Falou moito. Dicir, dixo pouco pero ben claro. Dúas ideas:
a) Unha cousa son as súas aulas e outra a realidade.
b) As familias deben poder decidir.
O demais foron fogos de artificio.
Ao acabar marchamos onda o Xurxo tomarlle un café. Eu ía cunha estraña sensación no corpo. Paula e Rosalía falaban das incongruencias e das evasivas do profesor, tamén da carraxe do seu alumnado que se sentía traizoado. Á altura do aparcadoiro que hai entre o Miralles e o Cuvi Vello, un coche parou e unha parella preguntounos polo CACTI. Trinta anos, cunha crianza na cadeiriña atrás. Falaban un español con acento castelán, moi correcto. Por un intre, pensei en retrucar en español. Fíxeno en galego. De sotaque a tensión que nacera, -ou iso semelloume-, esvaece. O casal pasa ao galego, sorri e dá volta seguindo as indicacións. Quedamos parados, tal que maioría silenciosa.
Esa mesma noite fun de esmorga cuns amigos da mocidade. Volvín co sol alto prá casa e gastei os últimos folgos no típico estrambótico garito onde se acubillan drogaditos, preas e despistados na noite de Vigo. Nin lembro o nome, penso que era na rúa Uruguai. Tampouco importa. O caso é que despois de falar cun descendente dos Massó, dei en fumar un pito. Non tiña lume. Funlles pedir a dúas louras que parolaban animadas nuns tallos. Tedes lume? dixen. Fíxolles graza. Mentres prendía o cigarro cun outro que unha delas me deixara, sentía os risos e os árdelle o eixo!! Facíalles moita graza. En acendendo o pito, pregunteilles se tiñan algunha tara mental ou algo raro. Dei volta.
Ás nove da mañá, fumaba o derradeiro puro na popa da lancha. A ría daba medo de bonita. Na miña cabeza Anxo Lorenzo queimaba libros diante dunha multitude sorrinte e silenciosamente estomballada en sofás. De fondo, Evaristo cantaba a de …es un fascismo muy sútil!!!

One response so far

Xan 22 2010

Video da manifestación de Queremos Galego en Compostela

Published by under cousas da lingua

Atopei en chuza este video do SNL do IES de Porto do Son. É a mellor maneira para todas e todos os que non fostes, os que non fomos, podermos mirar e sentir o que aquilo foi. Só unha reflexión…vai chegando o tempo de deixarmos as mensaxes catastrofistas: hai futuro para o galego.

Manifestación “Queremos Galego” 21-01-2010 from SonCine on Vimeo.

Comentarios desactivados en Video da manifestación de Queremos Galego en Compostela

Nov 24 2009

TVG get off the air…

Nel poblo del meu pai, en Rozadas, na parroquia del mesmo nome del concello de Boal, falan máis ou menos del xeito que eu tou intentando transcribir aquí. Falamos así. Todas e todos. Os vellos, as mocías e el único nenín que hai, de Ca’Santiago, tamén. Incluso os que coma eu levamos indo nas vacaciois desde cativos e agora nos achegamos alló menos del que quixeramos.  E nel poblo sempre viron a TVG. Era a canal que estaba posta sempre, en cada casa na que entrabas pra tomar el café ou condo ías de pullavilla. Mesmo na da mía  tía Élida. El Piñeiro, el Gayoso, as pandereteiras d’Ardebullo,… enchían úa miga el oco que deixan as ausencias. E non che me peta andar a pensar agora se iso é bon ou malo ou regular. Nin entrar polo aro das lluitas filo-i-lóxicas de se fala de transición, se gallego, se neo-lingua ou uzbeko. Dáme igual. Eu sei ben el que penso, e tamén sei el que opinan muitos outros, dun llado e del outro. Peró tamén sei que todos eles, os que viven alló e non esoutros que opinamos por internet desde as cidades, vían a TVG e queren seguir a vela. Seguramente porque falan semellante e de cousas, e xeito, semellantes. É evidente que el que divirte a úa muller de 60 anos de Chantada tamén vai fello cúa de Santalla d’Ozcos ou da Veiga e a persoa que non se percate disto tein problemas pra percibir as cousas. E insisto, fóra debates filolóxico-culturais que por riba non se diron condo a televisón dixital inzou Asturias de cadenas en español. (Aí seica non había invação). Non é iso el que conta agora. El que conta é que a xente, libremente, escolleu mirar na televisión úa cadena que agora non van poder ver. Diminúe a oferta e por riba faino coa televisión pública que mellor cumpría a faceta cultural e integradora que se supón, ou xa non??, que  deben cumprir os medios de comunicación públicos. Por moi parvada que pareza, a única que lles enviaba saúdos, dende o Luar ou dende o Cifras e Letras. A que lles puña películas resesas e lles daba el parte que eles ouguían.  Tamén a que lles dicía que el PP era a mellor cousa del mundo, claro. Peró eles, al revés ca nosoutros, xa non van poder nin criticala.

2 responses so far

Feb 17 2009

ridiculismo ou barbarie

Published by under cousas da lingua

Viña escoitando no coche unha entrevista na radio galega. Un xornalista deportivo falaba cun xogador do Deportivo, o Zé Castro penso que era. O da radio falaba nun galego totalmente acastelanizado: léxico, sintaxe, prosodia. O xogador nun castelán que apreixaba malamente o portugués. Onte deiteime cunha curiosa nova do Chuza a engalar arredor da cabeza: a Ciberirmandade enceta campaña para que non poñan voz en off aos portugueses na TVG. Un outro ataque do españolismo para nos afastar dos irmáns portugueses? Quizais non queren unha Galiza consciente da súa identidade porque logo querería ser dona de si?

A verdade, despois de ollar isto, comezo a pensar que quizais esteamos equivocados, non é que vivamos arrodeados de feixistas; habelos hainos, pero non, a maioría deles son unha morea informe de frikismo, incultura, complexos e sobredose de exposición ao televisor. Só hai un camiño: ridiculismo ou barbarie.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/cRO2SoX8jVA" width="425" height="350" wmode="transparent" /]


Comentarios desactivados en ridiculismo ou barbarie

Dec 11 2008

Paseando polo Cultur.gal e pola Coruña

Published by under cousas da lingua

Xusto antes de apañar o virus que nos ten a moitos con 39º de febre, con gana de trousa e non de troula, e aproveitando os ocos entre concerto e concerto do Furtivo fun até terras cascarilleiras. Ademais de atopar un lugar onde Corto Maltés tocaba a darbouka mentres a menta navegaba polos copos de té, visitei o Cultur.gal. Gustei da feira, case feirón d’ano, e penso que é un acerto a ubicación, tanto a cidade coma o emprazamento escolleitos. Falouse de 35 000 visitantes, o triplo da edición anterior en Pontevedra, e tamén sería interesante coñecer datos do volume de negocio xerado, tanto directamente con vendas nos stands como, a medio prazo, cos contactos entre grupos musicais, autores e a industria cultural galega. De todos os xeitos, o mellor do cultur.gal é que permite tocar, sentir e falar cos artistas de noso. Calveiro, Rivas, Angueira, o Leo, os trasnos de Moscoso,…, estiveron entre nós e se ten algo bo ser un país pequeno no tempo da globalización é precisamente  poder interconectarnos, coñecernos nunha proximidade e dun xeito relativamente doado pero que non está ao alcance doutros sistemas culturais ciclópeos. No intre en que cheguemos a ser chauvinistas, isto é cando rematemos de vez coa auto-xenreira e sexamos iguais, exactamente iguais, co resto de países europeos, pecharase o círculo e chegaremos a ser na práctica a potencia cultural que polo de agora non somos nin no papel.

Mais non todo poden ser loas. E entre as eivas, a sistemática ausencia da produción en galego AGAL ou mesmo en portugués neste tipo de feiras; feito que, por unha banda, non ten porque entrar en absoluto en contradición co exposto sobre a nosa condición de país pequeno e que, por outra, amputa unha parte importante da nosa cultura que fica á marxe dos circuítos oficiais, por moito que despois manden alguén da Xunta para o acto de creación da AGLP. De todos os xeitos, mentres a presenza da consellería non sexa abafante e en dando o paso valente de integrar o reintegracionismo, -case máis complexo o segundo ca o primeiro-, o cultur.gal ten futuro.

Comentarios desactivados en Paseando polo Cultur.gal e pola Coruña

Nov 13 2008

O reintegracionismo trabúcase, o isolacionismo aínda máis…

Published by under cousas da lingua

Veño de ler en Vieiros unha entrevista ao Dobao que, como acostuma acontecer se a cousa vai de normativas, logo provocou un bo feixe de comentarios. Curioso país…aínda que non teño moi claro se é bo ou mau andar a falar deseguido da lingua. De primeiro pensei que non era moi bo, a verdade; tanto minorizarnos a forza de nos chamar asoballados nas aulas de lingua galega, tanto incidir na mensaxe derrotista de que o galego esmorece, lévache a pensar que mellor non meter moito balbordo co da lingua. Cabeciña!, que dicían os avós, amodo!, coidado!, -nunca me decatara da morea de expresións que temos para lles parar os pés aos afoutos, así somos-… mais ultimamente xa non sei que pensar e despois de ler as declaracións do valedor do pobo a chamar polo “bilingüismo pacífico de noso” e a incidir en que hai que manter o idioma lonxe da crispación política, pois xa me contaredes…

Pero volvendo ao rego, o que máis me estrañou na entrevista, e non por non telo escoitado antes senón por llo escoitar a Dobao, con quen pensei que concordaba máis na visión da nosa lingua, foi a explicación que dá con respecto a perda da transmisión do idioma, falando das diferenzas entre galego tevegá e galego “da rúa” di que: “Non me refiro a aspectos de léxico, que son sempre secundarios, refírome a aspectos estruturais, sintácticos, morfolóxicos e sobre todo fonéticos. Se o espectador percibe distancia interpretará que a lingua que el fala non é axeitada para empregala, e estaremos afondando nese prexuízo lingüístico que ao final incide negativamente na transmisión.”  Razonamento erróneo, ao meu ver. A diferenza é moito maior entre o castelán que poida falar ou tentar transmitir calquera de nós, agás os 4 repunantes de sempre, e o que sae nas televisións do estado. O espectador tamén percibe esa diferenza e non interpreta que o seu castelán dialectal non é axeitado para ser transmitido, mentres que si escolle non transmitir o seu galego e non o fai, como di o Dobao, simplemente porque haxa diferenzas co galego tevegá. Pódese discutir a tremenda incorrección e a castelanización morfosintáctica e fonética do galego tevegá, -e moitas veces do galego escolar-, e as súas consecuencias na transmisión da nosa lingua, pero non se pode explicar a perda de falantes na existencia dun padrón, dunha norma culta vencellada ao poder e aos medios de comunicación. A cousa non é que o espectador encontre diferenzas entre a súa fala e o galego tevegá e por iso decida non transmitir o idioma. A cuestión é que o espectador é bombardeado por 10 ou máis canles castelás e por unha acastelanizada e dos dous idiomas que coñece escolle o que TODO O MUNDO lle fai ver que é o que ten presenza, prestixio e maiores posibilidades de comunicación. Velaquí o meirande erro do isolacionismo: non ser quen de “artellar” unha alternativa non dialectalizante para o noso idioma; por omisión, amosando un desleixamento total que o leva a non ter unha gramática oficial nin un dicionario en condicións, supeditando sempre a lingua ao español nas interrelacións con outros idiomas e por acción, lexendando os falares portugueses na tevé ou cortando toda as tentativas, a calquera nivel, de achegamento ao portugués. Porque é evidente que no caso galego, a opción lóxica, intelixente e cientista pasa por nos relacionar, dun carallo dunha vez, coa lingua de alén Miño. Isto dende logo, enténdeno os reintegracionistas mais, case sempre, están máis interesados en borrar eñes dos letreiros das estradas ca de defender o que tan obvio lles resulta. E non me malinterpretedes, non esquenzo a Estraviz, nin a importancia da nova academia, mais o que a maioría da xente olla son sinais pintados e graffittis nas paredes. A mensaxe reintegracionista non chega á populación, -facede a proba de lle preguntar ao alumnado dun instituto se sabe que cousa é AGAL ou o reintegracionismo-, e non todo pode ser culpa dos do Imperio Pequeno e dos seus colaboradores, os pérfidos dinosauros da Real Academia. Algo faremos mal, não é?

Xa que logo hai varias alternativas: seguir a adurmiñar na bodega do barco, chimpar pola borda e tentar chegar a nado a algures ou ver de gobernar a nave. Posibilista? Desta volta semella que non hai outra.

Comentarios desactivados en O reintegracionismo trabúcase, o isolacionismo aínda máis…

Nov 11 2008

Poesía dúa banda del río e del outra tamén

Published by under cousas da lingua

Tuvemos por Ribadeu el fin de semana pasado, para asistir á IV Escola Fermín Penzol. Fomos a Paula, el Xurxín e mais eu, de carro emprestado e cuarto nun hostal del centro, aínda que el Xurxo i eu apenas lle demos uso al lleito, pois entre el Lalo, el Jean Paul e todos os estraños compañeiros de viaxe que che ofrece a noite en Ribadeu, féxose día connosco pola rúa, falando de toponimia, heavy e accidentes de tráfico.

A verdade é que a cousa prestoume. Conocín xente coa que tía trato pola internet ou aos que lles lía el blog, como Quique de Roxíos, descubrín úa bandina ben guapa, os Folkgazais, da mao del sou acordionista Abel Pérez que tocou úas pezas fermosas coel Xaquín, gaiteiro dos Treixadura. Sentín que nel Eo-Navia ou nel Navia-Eo, como prefirades, a xente inda tá fendo cousas pra defender a fala, pra lluitar pola súa cultura. Ese mundo que cualquera de máis de trinta anos, -vecín ou visitante nas vacaciois coma eu-, conociu dabondo como pra non sentir carraxe al miralo esmorecer.

Comentarios desactivados en Poesía dúa banda del río e del outra tamén

Nov 06 2008

E que che pensarán eles? ou Onde vai o carallo do ele?

Pois iso. Que estarán a pensar! O presidente dos USA, un neghro. Róncalle o carallo! A ver que fan eles agora, si, si, eles, eses aos que se lles enchía a boca a falar do bo que era ir a canda os ianquis, que che son os xefes do mundo! Si, eses que na súa mistura de racismo, relixión e séculos de servidume, se pensaban máis parecidos a George Bush ca a calquera hippie da súa aldea-vila-cidade. Convíñalles pensalo, por riba. Era o doado e non che era mal amo, ademais. Pero agora…un neghro! -Un moreno, dirían eles-, un carallo dun neghro de presidente!!
Só lles queda unha saída. Eles, os defensores da globalización, os de “o nacionalismo tenche cura de viaxares un pouco”, terán que volver as “liortas rexionais”, a súa denuncia da barbarie nacionalista que pretende dar aulas…EN GALEGO!!, nada menos. Si, deben concentrar as súas forzas nese inimigo que teñen na casa. Imaxinade, de non reaxir axiña, as escenas. O cativiño a cear con seus pais no triplex-ático-loft-convistasalaría duns amigos e retrucándolle á criada: “no, no, no me botes más, ho!. Que ya no doy comido lo que tengo en el plato”. Avemaríapurísima! Ou a nena, apuntada a aulas de requinta na aCF de Compostela e pasándose de Dereito a…filoloxía portuguesa!!! Si, si. Eles saben que toda esa anarquía social está aí, xa, medrando vizosa baixo o paraugas verbeneiro do barbudo alaricano.
E mentres dixiren o exitasso!! da súa derradeira concentração na Coruña, dende El Pellizco a María Gallina disque foron, e cavilan en como sobrelevar a traxedia obámica, nun McDonalds calquera dunha Grande Superficie calquera, acabarán por levar ao bico a latiña de Coca-Cola, -ohh! isto non o fixeron os negros pensarán!-, e recibirán entón un gholpe seco no coraçom cando ollen, de esguello, isto…

Comentarios desactivados en E que che pensarán eles? ou Onde vai o carallo do ele?

Next »