Teño fixada firmemente na memoria unha conversa producida nese intre máxico que as astusias e o abrente mesturados regalan a todos os que algunha vez decidimos saír do rego. Ou como diría calquera papón con ínfulas de escribidor maldito, aqueles que camiñamos polo lado bravo da vida.  Nese momento en que erguemos a cabeza despois de introducir o alcaloide polas ventas e o sol fere as meniñas até facer doer o cerebro, acádase a maior claridade de ideas á que un ser humano é quen de aspirar. He.

Aí produciuse a conversa.  Palabras que saían de queixos tensos, que non daban seguido a velocidade do pensamento.  Palabras que espían sen vergoña a raiba  que xorde ao saberse capacitados para grandes tarefas e comezar a se dar de conta de que o destino tiña outros labores máis modestos para as nosas vidas. Por rebeldes. Por ser de barrio. Por intelixentes. Por non tragar con todo.  Primeiro encontro brutal co post-fracaso. Dende aquela a letra dos Hechos contra el Decoro deixou de ser alegre e gañou un aquel de tristura que nunca abandonou. Agora, pasados quince anos, ollámonos vendendo tiritas ou aturando crianzas maleducadas e preguiceiras e xa nin a droga nos dá consolo. Aínda que pensemos que si.

Afortunadamente, quedamos coa música.

O condutor do autocarro vai tan apurado polas ruelas da Madalena que os que asoman a cabeciña nos portais chimpan para atrás diante do monstro de ferro e publicidade que pasa arrente dos tellados das súas casas.  As caras e os nomes son coñecidos. Lavadores, a parella de señoriños coa pel queimada, Valadares, o rapaz do i-Pod e os lentes de sol xigantes, Novidades Saldanha, o chuzas que apoia os pés no asento para idosos e chuspe entre dentes "merda de turistas" ao nos ver subir na paragem. Por 5 € podes mercar un andante no Porto e ruar o día todo en autocarro, metro, funicular e eléctrico. Podes ollar relampos do Vigo dos 80 que non dan amortecido as moreas de lentes xigantescos e tenis All Star dunha mocidade á que ninguén lle explicou que o soño do ben-estar europeu xa rematou. Parece que hai un Portugal de bemeuves, look Ronaldo, -cristiano, of course- e chancletas, de ledicia hippie e cervexiña no terrazo da praia que non quer saber nada. De nada. Quizais lles dea algo de vergoña e por iso ocultan os ollos e a cara toda atrás deses xigantescos lentes. O resto do país vai no 906, abaneando nas curvas, sufrindo cada vez que o condutor pasa arrente das casas, ollando distraído as manobras nos cruzamentos estreitos de máis para o autocarro. Son a maioría fanada e silenciosa que quixeron sepultar cos shopping-centers e agora volve xurdir sabedora de que nestes tempos son eles os que van turrar do carro.  Nunha das paragens de Gaia, -xa perto das caves onde xaponeses, ingleses e españois fan o parvo, cadaquén ao seu xeito-, un cartaz do Bloco de Esquerdas aparece entre os feos bloques de vivendas. Só o chuzas maledicente olla para el e comenta algo que non dou entendido. Porén, a xente continúa a viaxe calada maioritariamente, apenas un home maior fala cun mozo, familiar seu, que semella collido nun renuncio lonxe da casa e nas horas da escola. Xa rematamos as aulas, di sen convicción. E se cadra é verdade. Despois, ao chegar á Trindade, todos baixamos e xa os cartaces das lojas de roupa nos fan saber que seguimos a vivir no salvaxe e feliz capitalismo. Poñemos os lentes e saímos con decisión á rúa.

Fomos á illa dos premios. No barquiño coma sempre pero desta volta dende Santo Adrán de Cobres. Disque non había calado en Cesantes.  A chuva comportouse e non apareceu, iso si, algúns mollamos o cu nas pedras. Foi por quedarmos fóra, igual que fan algúns na miña aldea, na porta da igrexa. A asexar o de dentro e a falaren dos xatos. A versión fixe que nos xuntamos na illa falabamos de política, pero tamén asexabamos.

Gostei de atopar algunha xente. O grande profesor. O lEitor de tese. O comando Vilachá. O curioso intermitente. E tamén de coñecer xente nova. Gostei dun home que traía nos ollos o solaz da Capelada e a forza do metal. Mágoa  de non falarmos máis. Tamén do facedor de tambores.  E doutras e outros que como sempre non lembro. Habíache xente a esgalla, a mestura estrambótica que só xorde en premios, inauguracións e outros seráns, -no significado español-, culturais.  Dende un político cavilando á sombra dun buxo até un policía local comendo polbo.

Todo tivo a enerxía silente que a illa lles doa xenerosa cada ano aos premios. Foi bonito. Pero apesar de todo, quedoume un aquel de tristura. Vai ti saber por que.

Fomos pobo. Despois consumidores. Agora simplemente audiencia.  Non podemos decidir se nos foden a ría con portos deportivos e recheos pero fuchicando no móbil sentadiños comodamente no sofá, podemos expulsar un ghicho da illa dos famosos. Ou de OT. Ou da casa de 1906, se toca bipartito. Non podemos impedir que co noso diñeiro se paguen guerras pero podemos vibrar con Messi. Ou coa selección galega. Somos audiencia.

Venceremos nós

Andan os feixistas doentes por Pontecaldelas. Colocan un espantallo negro con coitelos cravados na casa dunha nova familia que vive na aldea de Caritel. Pintan esvásticas. Igualiño ca o Ku Kux Klan. Igualiño ca os nazis. E despois berran Droga no, gitanos si pola rúa. Aprendéronche de carallo os feixistas do século XXI. Saben que agora as cousas se fan así. Manis con eslógans politicamente correctos polo día e ataques feixistas polas noites. Xa despois o Grande Irmán se encargará de desviar o ollo mediático para outra banda, aquí non pasa nada. E si pasa, é para criticar a "torpeza" dun alcalde. Do outro alcalde, do que permite que uns veciños do seu concello sexan acosados na porta da súa casa, dese non din nada. Do subdelegado do goberno, moi amigo el de manter a orde nas rúas a calquera prezo, tampouco. Nin un chío. Total, son xitanos. E do Vao.

Neste video que poño aquí embaixo, tirado de gzvideos.info, podedes ver a concentración de apoio á familia acosada.

Mala imaxe

Dixo que se chamaba Yeni. E tamén dixo que era colombiana. Estou certo de que mentiu no nome pero non na nacionalidade. E despois algún miñaxoia di que o nacionalismo se cura viaxando. Pois viaxe máis longa do que dos arrabaldos de Cali a un puticlub de Compostela non a dou imaxinado e ela mentir, mentiu no nome, pero non na patria.  Igual lle pasa a Yeni como aos galegos, que mantiveron, seica, a súa cultura e mais a súa lingua, -a súa nación-, porque eran analfabetos.E seguen a selo pero vailles ben, miran o Madrí, toman unha tapiña de polbo nos Concheiros e depois poden ir onda a Yeni. Non sentiu moito a Yeni, non,  a solidariedade entre os oprimidos aquí no país, máis ben a opresión abafante dos seus corpos cebados enriba dela. Pero, oes, é que os libertadores da Galiza tamos muito ocupados discutindo sobre normativas ortográficas como para importarnos en parvoíces como a prostitución.

Tiña unhas tetas hiperbolicamente resaltadas con aquel trebello de tortura que usaba como sostén e tamén tiña frío. Dixo que tiña frío e un non podía evitar pensar que, claro! que era normal ter frío así, en cirolas, no medio dun bochinche que apenas subía un par de graos a friaxe da noite de abril. Tiña a pel escura, moi escura, os beizos grosos e a ollada dunha nena que fuma ás agachadas o primeiro cigarro coas amigas. Iso si, da súa boca non saían saloucos histéricos de adolescente entre o fume do pito, senón o prezo dun café con leche que propuña facer coa súa compañeira rusa.

Pasou de min en comprobando que eu pertencía a esa caste de persoas desprezábel, -para as putas e para a humanidade toda-, que non van aos puticlubs para foder, que van polo costume infantiloide, -por cruel e por inmaduro-, de levar un noivo todo peneque e vestido como un gilipollas a que pinte a mona na súa despedida de solteiro. Non llo tiven en conta e seguín a beber do Brugal con cola mentres ela procuraba algún outro pola pista de baile. Reparei nos donos. Nos proxenetas. Xa me fixara neles ao entrarmos, cando un máis avezado discutira con eles o prezo das copas. Somos dezasete, eh! -Ben, el dixo diecisiete- E non hai chicas. E de feito non as había e un deles buliu á trastenda para facelas saír mentres o outro pactaba en 8 euros o prezo das copas. Daquela xa enxergara esa ollada ruín do que fai mal agochada entre as camisas abertas ao peito-lobo, a quincallería pendurada ao pescozo e mais a cara de cabróns. E agora que vixilaban silentes dende a semiescuridade de tras a barra, a ollada cativa escintilaba, controlando que as rapazas estivesen en todo momento bailando, falando e xogaricando cos homes. Na televisión, porno, salsa nos altofalantes e un cheiro omnipresente a pachuli enmarcaban a escena dunha ducia de rapazas apenas vestidas a esfregar os seus corpos contra a grei bébeda. Os seareiros atrincherábanse, molestos, nos recantos e falaban coas putas máis vellas mentres agardaban a marcha dos rapazolos da despedida.

A un dos donos non lle chistou moito tanta quedada pola miña parte e preguntoume que quería. Non co servilismo do camareiro de restaurante nin co desleixamento da camareira de discoteca, fíxoo coa mestura de amabilidade e dureza que empregaban en todo momento. Mais desta volta, cargada cara á dureza. Pedínlle un outro Brugal e pregunteille se podía fumar un porro. Fuma o que queiras, dixo, abaneando agora a romana cara a outra banda, pero faino no baño, mellor, aquí dá moi mala imaxe.

Decidín comezar a semana de Desintoxicación Dixital pateando os montes do Hío, para buscar un emprazamento axeitado para as 3 has. de frondosas que imos plantar e tamén para ir deseñando un roteiro ecolóxico no ecosistema dunar de Barra. A cousa pintaba ben, sete días ceibe de ataduras cibernéticas. Hoxe é , xa!, mércores, son as 2 e 45 da mañá e veño de subir á rede o novo blogue da comunidade de montes do Hío.  A tomar polo cú a semana de desintoxicación.

Cando espertou, os gaiteiros  marcianos aínda estaban no Obradoiro.

Mentres algún alcalde, ou será algunha alcaldesa?, do BNguai andan por aí a se gabar de non ser "de esquerdas", mentres  o espantoso Beiras,  -escolhan voçés o lado da raia do que usarem o significado-,  anda a enlear e desenlear o nobelo da súa saída/entrada/volta/revolta do bloque,- co perigo de ficar cun pé dentro e outra fóra, manobra muito arriscada a certas idades-, mentres Aymerich e o seu coro de palmeros, -ben, mellor dito de palmeiros, que de esquerdas non che son pero nacionalistos sono e dos mellores-,  comezan tourné por comarcas coa súa nova super-produçom Quintanismo 2.0-, mentres o escindido MpB dá interesantes conferencias de rabiosa actualidade sobre a batalla de Cambedo, mentres o independentismo se entretén pintando muros e tirando pedras, -os novos-, ou escribindo libros e papando ceas, -os vellos-, a solución a todos os nosos problemas, como tantas outras veces, chega de Portugal.

A verdadeira esquerda é aquela que di o que pensa e sente a clase traballadora.